قرآن مىگويد : افرادى هستند كه هم و غمشان اين است كه شب بيايد و بگويند : خدا ! خدا !
روز بيايد و خدمت كنند به خلق خدا .
قَلْبُ الْمُؤمِن عَرشُ الرَّحْمنِ دل مؤمن عرش خداست . عرش ، يعنى جهان هستى .
الرَّحمنُ عَلي العَرْشِ اسْتَوي
« 1 » يعنى پروردگار عالم ، محيط بر ما سوى الله است . اين را مىگويند عرش .
قَلْبُ الْمُؤمِن عَرشُ الرَّحْمنِ يعنى دل تو با اين كوچكى يك عالم است . قرآن مىگويد كه انسان ، امانتدار است و امانت هم ، همين دل انسان است :
انّا عَرَضْنا الْامانَةَ عَلَي السَّمواتِ وَ الارْضِ وَ الْجِبالِ فَابَيْنَ انْ يَحْمِلْنَها وَ اشْفَقْنَ مِنْها وَ حَمَلَها الانْسانُ انَّهُكانَ ظَلُوماً جَهُولًا
« 2 » يعنى ما امانتمان را بر عالم وجود عرضه داشتيم . زمين و آسمان و آنچه در آنهاست ، نتوانستند اين امانت را بپذيرند ؛ اما انسان لياقتش را داشت و پذيرفت . استعداد داشت كه امانت ما را بپذيرد . اين امانت چيست ؟ قلب مؤمن است . مىگويد :
انَّهُ كانَ ظَلُوماً جَهُولًا
ولى اين انسان خيلى ظالم و جاهل است . خودش را نشناخت و خيال كرد كه براى خوردن و آشاميدن خلق شده است . ندانست كه قيمتش خود خداست . قيمت يك انسان چيست ؟ اميرالمؤمنين در نهجالبلاغه مىفرمايد :
الْمُؤمِنُ اعْظَمُ حُرْمَةً مِنَ الكَعْبَةِ
قيمت و حرمت مؤمن از كعبه بيشتر است . اين چه قيمتى است كه
هامش
( 1 ) - طه / 5 .
( 2 ) - احزاب / 72 .