انتخاب معاونين و مشاورين
امام صادق ( عليه السلام ) در پاسخ به پرسش نجاشى
« وَ بِمَن آنَس ، وَ إِلى مَن استريح ، وَ بِمَن أَتِق وَ امَن وَ أَلْجأ الَيه فى سرّى
: با چه كسى انس و الفت بگيرم ، به چه كسى
اعتماد كنم ، از چه اشخاصى ايمن باشم و به كه در رازها و اسرارم پناه ببرم ( كه را محرم اسرارم قرار دهم ؟ ) » فرمود :
« وَ ايّاكَ و السَّعاة وَ اهل النَمايم ، فَلا يَلزِفنَ بِكَ مِنهُم أحَد ، وَ لا يُراكَ اللهُ يَوماً وَ لَيلَة وَ انتَ تَقبَل مِنهُم صرفاً وَ لا عَدلًا فَيَسخَط الله عَلَيك وَ يَهتك سِترك »
البته از آدميان سخن چين و گزارشگران بر ضد مردم برحذر باش ، بكوش تا كسى از آنان با تو ارتباط برقرار نكند ، خود را به تو نچسباند و هرگز خداى تعالى روزى يا شبى تو را در اين حال نبيند كه از آنان حرف مى شنوى و به سخنانشان اعتماد مى كنى ، آنگاه خدا بر تو خشم كند و آبروى تو را بريزد .
در اين پاسخ يك نكته ى اساسى جلب توجه مىكند كه لازم است مورد توجه فرماندهان عزيز قرار بگيرد و آن اين است كه معاون و مشاور نبايد از افراد سخن چين انتخاب شود .
به طور كلى ، معاشرت با گنهكاران ، مگر براى اصلاح ، زيان آور است و هشدار امام ( ع ) در مورد مشاورت و معاشرت با سخن چينان به معنى تجويز مشاورت و معاونت ساير گنهكاران نيست . بلكه ، نظر به مفسده ى بيشتر آنان دارد . مشورت و معاونت ، حق انسان عادل ، متقى و زيرك است .