دهم اين است كه خط معلّم بايد خوانا باشد و غلط املايى در نوشته او نبايد ديده شود و اگر باشد نقص بزرگى است .
اگر از دبيرى نامه اى برسد و نتوان آن را خواند و معنايش را دريافت ، بسيار زشت است . به قول آن آقا چه خوش مى گفت - مردم در نوشتن سه دسته اند ، گروهى كه مى نويسند ، هم خود مى خوانند و هم ديگران ، گروهى ديگر به شكلى مى نويسند كه فقط خودشان قادرند آن را بخوانند و سرانجام دسته ى آخر طورى مى نويسند كه نه تنها ديگران نمى توانند بخوانند بلكه خودشان هم از خواندن نوشته ى خود عاجزند . گاهى اوقات آقاى دكتر نسخه اى نوشته است و بعد خودش هم نتوانسته است آن را بخواند . گويا در ميان دكترها مُد شده است كه همان لاتين را هم بد بنويسند .
خط خوب يكى از امتيازها است ، چنان كه خوب صحبت كردن نيز امتيازى است براى انسان . اگر خط خوب نيست ، لااقل بايد خوانا باشد و بتوان آن را خواند . ما مى توانيم براى يك معلّم خوب اين شرط را بگذاريم كه در نوشتن و خواندن بايد خوب و قوى باشد .
قسم دوّم از معلومات عمومى همانطور كه گفته شد ، آگاهى از اصطلاحات روز و آداب معاشرت اجتماعى است . همانگونه كه در خانه بايد وسايل كمكهاى اوّليه موجود باشد ، معلّم نيز بايد به اصطلاحات روز وارد باشد و از رسوم اجتماعى خوب مطلع باشد و بايد نحوه ى برخورد وى با
ويژگيهاى معلم خوب (فارسى) — صفحة 149
مساهمون: الشيخ حسين المظاهري
ص١٤٩