در دنيا خسته مىشدم ؛ اين روى من مىايستاد و مناجات مىكرد . در دل شب نماز شب مىخواند ؛ قنوت بجا مىآورد . آن دستى كه به فقرا و ضعفا رسيدگى كند در روز قيامت مىگويد : خدايا ! او به واسطه من به فقرا و به ضعفا رسيدگى كرد . آن زبانى كه ذكر بگويد ، آن گوشى كه قرآن بشنود ، آن گوشى كه منبر بشنود ، روز قيامت لَهِ انسان شهادت مىدهد . اما آن چشم و گوشى كه فيلمهاى كذائى از ويدئو تماشا كند و ساز و آواز و موسيقى بشنود ، آن زبانى كه غيبت كند ، در روز قيامت عليه انسان شهادت مىدهند . آن پايى كه رو به گناه رفته است ، آن دستى كه العياذ بالله دزدى كرده است ، كم فروشى كرده است ، به صورت كسى سيلى زده است ، اين دست روز قيامت عليه او شهادت مىدهد .
به فرموده قرآن ، بعضى اوقات اين انسان نابكار لجوج ، وقتى كه زمين و زمان ، ملائكه ، پيغمبر خدا و ائمه طاهرين ( ع ) عليه او شهادت مىدهند ، منكر مىشود . وقتى منكر شد ديگر زبان نمىتواند حرف بزند :
( الْيَوْمَ نَخْتِمُ عَليافْواهِهِمْ وَ تُكَلِّمُنا ايْديهِمْ وَ تَشْهَدُ ارْجُلُهُمْ بِما كانُوا يَكْسِبُونَ ) « 1 » يعنى اگر اين انسانِ لجوج ، لجبازى كرد ديگر زبانش مُهر شود ؛ اما اعضاء و جوارحش عليه او شهادت مىدهند . در جاى ديگر مىفرمايد :
هامش
( 1 ) . سوره ى يس ، آيه ى 65 . ترجمه : « امروز است كه بر دهان آن كافران مهر ( خموشى ) زنيم و دستهايشان با ما سخن گويند و پاهايشان به آنچه كردهاند گواهى دهند » .