بدا به حال كسى كه به در خانه ى خداى برود ، الهى گويد خداوند تبارك و تعالى را به اسماء و صفات ( يعنى اهل بيت ) قسم بدهد ، ولى مطلوبش دنيا ، و رياست باشد ، وقتى خدا خدا مىكند ، بفكر دنيا نباشيد ، وقتى خدا خدا مىكنيد به فكر اين نباشيد كه مستجاب شود يا نه ، حافظ عليه الرحمة چه خوب گفته است :
تو بندگى چو گدايان به شرط مزد مكن كه خواجه خود روش بنده پرورى داند
بدان كه خدا تو را بيشتر از خودت دوست دارد و علاقه حق تعالى به تو بيشتر از علاقهات به خويشتن است ، چه بسا كه به ضرر خود كار مىكنى و نفع و ضرر خود را نمىدانى ، ولى حقتعالى در حق تو به غير از خدا و خوبى نكرده است و نمىكند .
در روايات وارد شده است كه پروردگار عالم ، رأفت و عطوفت را صد قسم كرده و يك قسمت آن را در دنيا بين همه خلائق منتشر كرده است ، وآثا رمحبت و عشق ، عاشق و معشوقها ، عاطفههاى پدر و مادر به فرزند و همه كششها و عطوفتهاى دنيا از همان يك قسمت است ، و 99 قسمت ديگر را در نزد خودش دارد ، البته اين تعابير از ضيق كلام است ، و الّا حقيقت امر بالاتر والاتر از اين حرفها است .
چنان نباشد كه اگر چند بار دعا كرديد و مستجاب نشد از خداوند گله كنيد ، مهمتر از استجابت دعا ياد و ذكر خداست .
رِجالٌ لا تُلهيهِم تِجارَةٌ وَ لا بَيعٌ عَن ذِكرِ اللهِ وَ اقامِ الصَّلوة وَ ايتاءِ الزَّكوةِ يَخافُونَ يَوماً تَتَقَلَّبُ فيهِ القُلُوبُ وَ الابصارُ ( نور 37 )
پاك مردانى هستند كه هيچ كسب و تجارتى آنان را از ياد خدا غافل نگرداند ، نماز به پا داشته و زكات دادهاند آنان از روزى كه دلها و ديدهها در آن هنگام حيران ومضطرب است ترسان و هرسان هستند .
كسى كه خود را درمحضر خداوند تبارك و تعالى ببيند و حق تعالى
جبهه و جهاد اكبر (فارسى) — صفحة 141
مساهمون: الشيخ حسين المظاهري
ص١٤١