1 - حق الله : گناهانى كه در رابطه با خداوند است .
2 - حق الناس : گناهانى كه در رابطه با مردم است .
حق الناس
دسته دوم از اهميت بسزائى برخوردار است و به اندازهاى مهم است كه خداوند تعالى قسم ياد كرده و فرموده است كه : به عزت و جلالم در روز قيامت ممكن است از حق خود گذشت كنم ، اما از حق الناس نخواهم گذشت .
در رابطه با حق الناس به قدرى روز قيامت مشكل مىگيرند كه از يك سوزن نمىگذرند .
فقهاء هم نوشتهاند كه اگر در لباسى نخ غصبى باشد و با آن لباس نماز خوانده شود نماز باطل است ، حتى نمازى كه با يك دكمه غصبى خوانده شود نيز باطل است .
اميرالمؤمنين ( ع ) مىفرمايد كه : اگر تمام عالم هستى را به من بدهند و بگويند : در مقابل ، پوست جوى را بىجهت از دهان مورچهاى بگير ، نخواهم كرد ، وَ اللهِ لَو اعطيتُ الا قاليمَ السَّبعَةَ بِما تَحتَ افلاكِها عَلي ان اغصِيَ اللهَ في نَملَةٍ اسلُبُها جُلبَ شَعيرَةٍ ما فَعَلتُهُ . اين فرمايش امام على ( ع ) به ما مىآموزد كه غصب حق الناس ولو به اندازه پوست جو باشد ، چنان موجب زيان است كه اگر آنچه در د نيا است به غاصب داده شود ، جبران اين خسارت نخواهد كرد .
دستورالعمل اميرالمؤمنين ( ع ) به استاندارهاى خود
حضرت اميرعليه السلام به استاندارهاى خود مىنوشت :
ادِقُّوا اقلامَكُم ، وَ قارِبُوا بَينَ سُطُورِكُم وَ احذِفُوا عَنّي فُضُولَكُم وَ اقصُدُوا