مكالمات دوزخيان و اهل بهشت
از قرآن شريف معلوم مىشود كه بهشتيان ، اهل دوزخ را و دوزخيان ، اهل بهشت را مىبينند و با هم گفت و شنود مىكنند . و هر دو دسته با خداوند سخن مىگويند . اهل بهشت از سخن گفتن با پروردگار لذت مىبرند ، ولى دوزخيان چون با خدا سخن مىگويند ، مورد قهر الهى واقع مىشوند تا جائى كه در برابر درخواست خروج از آتش ، بدانها خطاب رسد :
. . . اخسؤا فيها ولا تكلمون . « 1 »
پارهاى ديگر از اين گفت و شنودها ، سخن گفتن ملائك با اهل بهشت است كه با احترام فراوان انجام مىگيرد ، ولى چون با دوزخيان گفتوگو كنند با حالتى بىاعتنا و پرخاش باشد . اين همان چيزى است كه اهل دوزخ را بسيار مىآزارد . زيرا ، دوزخيان از اينكه مورد استهزاء خداوند و ملائك و اهل بهشت قرار مىگيرند ، بسيار دلآزرده هستند و البته مسخره شدن در روز قيامت واقعاً عذابى بزرگ وشكننده است .
همچنين در سوره اعراف مىفرمايد :
ونادي اصحاب الجنه النار ان قد وجدنا ما وعدنا
پاورقی
( 1 ) . پروردگارا ، ما را از جهنم نجات ده ، اگر ديگر بار عصيان تو كرديم بسيار ستمكاريم . باز به آنان خطاب سخت شود كه اى سگان به دوزخ شويد و لب از سخن گفتن با من فرو بنديد .
سورهء مؤمنون ، آيهء 107 تا 108 .