الطعام .
اين ها كسانىاند كه در دنيا متوغل در مشتيهات نبودند ، سخن بسيار نمىگفتند و سخنانى كه نتيجهء دنيوى داشته باشد و نه نتيجهء اخروى بر زبان جارى نمىكردند ، در مجلسهائى كه بيهودهگوئى مىشد ، درنگ نمىكردند . همچنين ، بىجهت و بسيار نمىخوابيدند ، بسيار نمىخوردندو بىعلت استراحت نمىكردند ، بلكه كمر همت براى عبادت حق بستند و عمر خود را درراه تحصيل علم و عمل به احكام مقدس شرع بهكار بردند ، و در مكروهات غوطهور نشدند و كارهايشان از روى ضرورت و احتياج بود . يعنى ، تعادل داشتند ، نه افراط كردند و نه تفريط .
تذكر
عزيزان سورههاى آخر قرآن را ، كه در وصف بهشت و جهنم است ، بخوانيد . اين سورهء و آيات شريف حالت خوف و رجاء را در انسا ايجاد مىكند و انسان در سير و سلوك الهى خود بايد همواره اين دو حالت را حفظ كند و به نفس خود بدبين باشد و از گناهانى كه مرتكب شده و يا در آينده با آنها مواجه شود ، در هراس باشد و نيز به رحمت واسع خداوند اميدوار باشد .
بايد انسان توجه داشته باشد كه هرچند گناهانش بزرگ و مكرر باشد ، رحمت الهى از آن بزرگتر و عظيمتر است .