روايات مىخوانيم وقتى بندهاى را در قبر گذاشتند و روى آن را پوشاندند ، اعمالش يعنى نماز ، روزه ، خمس ، صبر و خوبيهايى كه به مردم كرده است به سراغش مىآيند . « صبر » گوشهاى مىايستد و به ديگر اعمال نظر مىافكند كه براى او چه مىكنند . آيا او را توانند نجات داد ؟ تا آن هنگام كه « نكير » و « منكر » بيايند . صبر به نماز و ديگر اعمال گويد : « دونكما صاحبكما . . . »
صاحب شما را به خودتان مىسپارم ، او را حفظ كنيد و اگر نتوانستيد من او را نگاه خواهيم داشت .
« صبر » مصاديق فراوانى دارد از جمله : صبر بر فقر ، ساختن بر بد اخلاقى زن يا شوهر ، تحمل رفيق بد ، صبر در عبادات و صبر بر معصيت . اما آنچه بيش از همه در برزخ به كار ما مىآيد ، « صبربر معصيت » است . خداوند در حق انان كه صابرند فرمود : اولئك عليهم صلواه من ربهم و رحمه و اولئك هم المهتدون . « 1 »
« صبر بر معصيت » بدين معناست كه وقتى مقدمات گناهى فراهم شد و نفس بدان رغبت داشت ، انسان صبركند ، از گناه درگذرد و به خدا پناه ببرد .
هامش
( 1 ) . سورهء بقره ، آيه 157 .