حساب وى در نزد خدا و اهل بيت ( ع ) و نيز ديگر مردمان ، غير از حساب عموم مردم است و با چشم ديگرى نگريسته مىشود .
حضرت آدم ( ع ) ترك اولائى بيش نكرد ، ولى چون از خواص بود و چون آن ترك اولى سزاوار روح مقدّس وى نبود ، با خطاب عتاب آميزى سقوط كرد :
اهْبِطُوا بَعْضُكُم لِبَعْضٍ عَدُوٌّ « 1 »
از آن مقام عالى ( بهشت ) به اين مقام دانى ( دنيا ) همگى ( به زمين ) فرود آئيد ، در حالى كه بعضى دشمن ديگرى خواهيد بود .
و نيز حضرت يوسف صدّيق ( ع ) با آن مقام و منزلت ، براى آن كه در زندان متوسّل به غير از خدا شد ، قريب ده سال زندان او ادامه يافت :
فَلَبِثَ فِى السِّجْن بِضْعَ سِنين « 2 »
چند سال در زندان باقى ماند .
هامش
( 1 ) 1 . بقره / 36
( 2 ) 2 . يوسف / 42