اساساً وجود فقير در جامعه ، حاكى از عمل نكردن جامعه به قوانين اسلامى است . اگر همهء مردم ديونات شرعى نظير خمس و زكات را به درستى پرداخت كنند و از حيلههاى شرعى براى فرار از خمس و زكات استفاده نكنند ، همهء مشكلات اقتصادى حل مىشود و فقيرى باقى نخواهد ماند . اسلام عزيز به پرداخت واجبات مالى نيز بسنده نكرده و با تأكيد كم نظيرى ، امر به انفاق نموده است ؛ يعنى هر مسلمانى وظيفه دارد افزون بر پرداخت خمس و زكات ، از آنچه دارد به ديگران ببخشد و خودخورى ، خودخواهى و خود محورى در اسلام ممنوع است .
قُلْ لِعِبادِي الَّذينَ آمَنُوا يُقيمُوا الصَّلاة وَ يُنْفِقُوا مِمَّا رَزَقْناهُمْ سِرًّا وَ عَلانِيَة
« 1 » به بندگان من كه ايمان آوردهاند بگو نماز را برپا دارند ؛ و از آنچه به آنها روزى دادهايم ، پنهان و آشكار ، انفاق كنند .
در زمان ظهور حضرت ولى عصر « ارواحنافداه » فقير در جامعهء اسلامى يافت نمىشود ، زيرا قوانين اسلام در آن زمان حاكم خواهد شد و مردم تابع دستورات دينى مىشوند .
ولى متأسّفانه اكنون مشاهده مىشود كه افرادى خمس نمىدهند يا در دستگيرى از ديگران كوتاهى مىكنند ، ولى به مكّه يا كربلا مىروند ، يا در اعتكاف شركت مىكنند و بايد بدانند اينگونه عبادات آنان ارزشى ندارد .
قوانين اسلام ، وابسته به يكديگر هستند و نمىشود هركس بر اساس سليقه يا منفعت شخصى ، به گوشهاى از دستورات اسلام عمل كند و مابقى را رها نمايد ؛ اين روش مسلمانى مورد نظر دين مبين اسلام نيست .
در روايات شريف اهلبيت ( ع ) ، اعمال ديگرى نيز به عنوان بدل اعتكاف بيان شده
هامش
( 1 ) . ابراهيم / 31