مظهر حق (نگرشى اخلاقى بر فضائل و سيره امير المؤمنان على ع) (فارسى) — صفحة 157

به اين مطلب اشاره شده است : « وَ أَحَلَّ لَهُ مِنْ مَسْجِدِهِ مَا حَلَّ لَهُ وَ سَدَّ الْأَبْوَابَ إِلَّا بَابَهُ » « 1 » و پيامبر آن چه از مسجدش براى خود حلال بود ، براى على حلال كرد و همهء درهاى مسجد را جز درِ خانهء على بست . بقيّهء اصحاب اصرار داشتند كه درِ خانه آن‌ها نيز باز باشد ، امّا دستور از طرف خداوند بود . اگر پيامبر ( ص ) درِ خانهء كسى را مىبست ، به دستور خداوند بود و اگر درِ خانهء كسى را باز مىگذاشت ، باز به دستور خداوند بود . موضوع اين بود كه اوّلين كارى كه پيامبر ( ص ) پس از هجرت به مدينه كردند ، ساختن مسجد قبا بود كه قبل از اين كه وارد مدينه شوند ، اين مسجد را ساختند و چند روزى بيش‌تر در آن نماز نخواندند . مفسّرين مىگويند : آيهء لَمَسْجِدٌ أُسِّسَ عَلَى التَّقْوى مِنْ أَوَّلِ يَوْمٍ أَحَقُّ أَنْ تَقُومَ فيهِ « 2 » در مورد اين مسجد نازل شده است . پس از آن اميرالمؤمنين ( ع ) به پيامبر ( ص ) ملحق شدند و هر دو وارد مدينه شدند ، مسجد ديگرى در مدينه ساختند كه خود پيامبر ( ص ) نيز خانهء خود را كنار اين مسجد ساختند و در آن را به داخل مسجد باز كردند . برخى ديگر از مسلمانان نيز به تأسّى به پيامبر ( ص ) چنين كردند . بعدها از طرف خداوند دستور