« طِفْ بِقَلْبِكَ مَعَ الْمَلائِكَة حَولَ الْعَرْشِ كَطَوافِكَ مَعَ الْمُسْلِمينَ بِنَفْسِكَ حَولَ الْبَيْتِ » « 1 » آن چنان كه جسمت پيرامون بيت خدا دور مىزند ، با قلب خود گرداگرد عرش خداوند طواف كن .
تكرار طواف به منظور پيدا شدن مقام تسليم و عبوديت است ، و با حصول اين مرتبه ، دريده شدن حجابها و پس از آن آراسته شدن به زينت ذلّت و مسكنت در مقابل حقّ ، تواضع و حلم در مقابل خلق ، زهد ، سخاوتو قناعت در برابر دنيا ( مقام تخليه و تحليه ) مىباشد ، در آن حال است كه نور خدا در دل او جلوهگر مىشود ( مقام تجليه ) و راههاى سلامتى يكى پس از ديگرى براى او كشف مىگردد و از ظلمتها ( ظلمت صفات رذيله ، ظلمت نفس امّاره ، ظلمت متابعت از طاغوتهاى انسى و جنّى ، ظلمت هوا و هوس ، ظلمت غم و اضطراب و . . . ) به نور مطلق كشانده مىشود و مورد عنايت خاصّ خداوند
هامش
( 1 ) مصباح الشّريعه ، باب 22