سر شهيد در كنار دو فرشته قرار مىگيرد و آنها گرد و خاك از چهرهء او مىزدايند و به او خوشآمد مىگويند ؛ از لباسهاى بهشتى بر اندام شهيد پوشانده مىشود ؛ در بهشت پذيرايىكنندگان براى معطر كردن شهيد بر يكديگر سبقت مىگيرند ؛ پيش از آنكه روح از پيكر شهيد جدا شود ، جايگاه خود را در بهشت مىبيند ؛ در بهشت به روح او گفته مىشود كه در هر جايگاه و مقامى كه مىخواهى اقامت كن ؛ شهيد به وجه الله نظر مىكند و چشمان او روشن مىشود و شادمان از اين است كه از الطاف مخصوص الهى برخوردار مىشود و خشنودى پروردگار را درك مىكند . » « 1 » حضرت على ( ع ) نخستين كسى است كه در راه مبارزه با كافران و دشمنان اسلام و به منظور برقرارى عدالت و مساوات ميان مسلمانان ، شمشير خود را با اين شعار حماسه آفرين كه « گرامىترين مرگ كشته شدن در راه خداست » ، به كار برد و راه جهاد را براى همگان هموار كرد . آن حضرت در نهجالبلاغه دربارهء فضيلت جهاد سخنان گهربارى فرموده و از مجاهدان راه خدا ستايش و تمجيد فراوان كرده است . ايشان در زمينهء شهادت مىفرمايند :
« . . . إِنَّ أكرَمَ المَوتِ القَتلُ ، وَالَّذِى نَفسُ ابنِ أبِى طَالِبٍ بِيَدِهِ لَألفُ ضَربَة بِالسَّيفِ اهوَنُ عَلَىَّ مِن مِيتَة عَلَى الفِرَاشِ فِى غَيرِ طَاعَة اللهِ » « 2 »
همانا گرامىترين مرگ كشته شدن است . سوگند به آن كه جان پسر ابوطالب به دست اوست ، تحمل هزار ضربت شمشير بر من آسانتر از جان دادن در بسترى است كه در غير طاعت خدا باشد .
هامش
( 1 ) وسائل الشّيعة ، ج 11 ، ص 10
( 2 ) نهجالبلاغه ، خطبهء 123