در جايى بماند و آن روز را روزه بگيرد .
مسأله 1297 - اگر نذر كند روزه بگيرد و روز آن را معيّن نكند ، نمىتواند آن را در سفر به جا آورد . ولى اگر نذر كند روزِ معيّنى را چه مسافر باشد يا نباشد روزه بگيرد بايد آن روز را - گرچه مسافر باشد - روزه بگيرد .
مسأله 1298 - مسافر مىتواند در سفر روزهء مستحبّى بگيرد و نيازى به قصدِ ده روز يا نذر هم ندارد .
مسأله 1299 - كسى كه نمىداند روزهء ماه مبارك رمضانِ مسافر باطل است اگر در سفر روزه بگيرد و در بين روز مسأله را بفهمد روزهاش باطل مىشود ، و اگر تا مغرب نفهمد روزهاش صحيح است .
مسأله 1300 - اگر فراموش كند كه مسافر است يا فراموش كند كه روزهء مسافر باطل مىباشد و در سفر روزه بگيرد روزهء او باطل است .
مسأله 1301 - اگر روزهدار بعد از ظهر مسافرت نمايد بايد روزهء خود را تمام كند ، و اگر پيش از ظهر مسافرت كند وقتى به حدّ ترخّص برسد يعنى ديوار شهر را نبيند يا صداى اذان آن را نشنود مىتواند روزهء خود را باطل كند .
مسأله 1302 - اگر مسافر پيش از ظهر به وطنش برسد يا به جايى كه مىخواهد ده روز در آنجا بماند ، چنانچه پيش از ظهر به حدّ ترخّص برسد و كارى كه روزه را باطل مىكند انجام نداده باشد بايد آن روز را روزه بگيرد .
روزههاى حرام و مكروه
مسأله 1303 - روزهء عيد فطر و قربان حرام است .
مسأله 1304 - اگر زن به واسطهء گرفتن روزهء مستحبّى حقّ شوهرش از بين برود جايز نيست روزه بگيرد ، بلكه اگر حقّ شوهر هم از بين نرود ولى شوهر او را از گرفتن روزهء مستحبّى باز دارد بهتر است خوددارى كند .
مسأله 1305 - روزهء مستحبّى اولاد اگر سبب اذيّت پدر و مادر شود جايز نيست بلكه اگر اسباب اذيّت آنان نشود ولى او را از گرفتن روزهء مستحبّى جلوگيرى كنند بهتر آن است كه روزه نگيرد .
مسأله 1306 - اگر اولاد بدون اجازهء پدر يا مادر روزهء مستحبّى بگيرد و در بين روز پدر يا مادر او را