تخطي إلى المحتوى الرئيسي

رساله توضيح المسائل (پانزدهم 1389ش) (فارسى) — صفحة 105

مساهمون:

ص١٠٥
مسأله 603 - وقت نماز ظهر و عصر بعد از زوال تا مغرب ( تقريباً يك ربع بعد از غروب آفتاب ) ولى وقت فضيلت آنها از اوّل زوال است تا موقعى كه سايه شاخص به اندازهء دو هفتم آن شود ( تقريباً يك ساعت و نيم بعد از ظهر ) و وقت فضيلت عصر ادامه دارد تا موقعى كه سايهء شاخص به چهار هفتم آن برسد ( تقريباً سه ساعت بعد از ظهر ) و وقت نماز مغرب و عشا بعد از مغرب است تا اوّل اذان صبح ولى وقت فضيلت آنها از مغرب است تا وقتى كه سرخى طرف مغرب از بين برود ( يك ساعت و نيم بعد از غروب آفتاب ) و وقت فضيلت عشا ادامه دارد تا ثلث شب ( تقريباً ساعت نه و نيم ) و وقت نماز صبح از اوّل طلوع فجر است تا طلوع آفتاب و وقت فضيلت آن از طلوع فجر است تا وقتى كه سرخى طرف مشرق پيدا شود ( تقريباً يك ساعت بعد از طلوع فجر ) . مسأله 604 - آخر وقت نماز مغرب و عشا طلوع فجر است ولى اگر نماز مغرب يا عشا را تا نصف شب نخواند بهتر آن است كه تا قبل از اذان صبح بدون اينكه نيّت ادا يا قضا كند به جا آورد و بايد شب را براى نماز مغرب و عشا و نماز شب و مانند اينها از اوّل غروب تا اذان صبح حساب كرد ، بنابراين تقريباً يازده ساعت و يك ربع بعد از ظهر شرعى نصف شب است . مسأله 605 - اگر كسى نماز عصر را عمداً قبل از نماز ظهر بخواند نمازش باطل است مگر اينكه تا مغرب بيشتر از به جا آوردن يك نماز وقت نباشد كه در اين فرض اگر كسى تا اين موقع نماز ظهر را نخواند نماز ظهر او قضا شده و بايد نماز عصر را بخواند ، و اگر كسى پيش از اين وقت اشتباهاً تمام نماز عصر را پيش از نماز ظهر بخواندنمازش صحيح است و احوط آن است كه آن را نماز ظهر قرار داده و چهار ركعت ديگر به قصد ما فى الذّمّه به جا آورد و همينطور است در نماز مغرب و عشا . مسأله 606 - اگر پيش از خواندن نماز ظهر سهواً مشغول نماز عصر شود و در بين نماز بفهمد اشتباه كرده است ، بايد نيّت را به نماز ظهر برگرداند و بعد از آنكه نماز را تمام كرد نماز عصر را بخواند و همينطور است در نماز مغرب و عشا . مسأله 607 - اگر به نيّت نماز ظهر مشغول نماز شود و در بين نماز يادش بيايد كه نماز ظهر را خوانده است ، نمىتواند نيّت را به نماز عصر برگرداند بلكه بايد نماز را بشكند و نماز عصر را بخواند و همينطور است در نماز مغرب و عشا .
رساله توضيح المسائل (پانزدهم 1389ش) (فارسى) — صفحة 105 | الشيخ حسين المظاهري