امام زمان ارواحناه فداه مىفرمايد : « وقايع و حوادث زندگى خود را به نزد فقها ، ببريد ، آنها مرجع امور شمايند . » « 1 » كسى كه اهلبيّت فتوى دادن و قضاوت ، اجتهاد مطلق همراه با شرايط ديگر را ندارد حرام است فتوى بدهد و يا قضاوت كند و حكمش هم نفوذ شرعى ندارد ، طرح مرافعات نزد او هم حرام است و همچنين شهادت دادن نزد او ، و مالى كه به حكم او گرفته مىشود حرام است هر چند گيرنده استحقاق داشته باشد . . . مگر اينكه راه گرفتن حقّ خويش را منحصر به او بداند .
و از راه همين حكم سياسى بود كه اسلام توانست در دوران حكومتهاى ضدّ اسلامى بنى اميّه و ديگران ، پيروان حقيقى خود را نگهدارد و نگذارد كه در اختيار ديگران قرار گيرند .
ضمنا دستور مىداد كه علماى مذهب براى حفظ اعتقادات و روش عملى پيروان كوشا باشند ، شبهات بيجايى را كه از طرف مخالفين مكتب طرح مىشد پاسخ بدهند و افراد مكتب را كه حكومت پدرانهء پيامبر و امامان به حقّ خويش را بر سر ندارند و از اين جهت « يتيم » شدهاند به خوبى نگهدارى نمايند .
و اين يكى از احاديثى است كه از زبان امام صادق عليه السلام در آن دوران رسيده است :
« در قيامت دانشمند فداكار در راه مكتب را مىآورند و لباسى كه همهء دنيا در برابر كمترين رشتهاش بىارزش است به او مىپوشانند و مىگويند :
هامش
( 1 ) - جملهء معروف امام عليه السلام در « مكاتبهء » حميرى .