است . . . و نام بعلبك در داستان بقاع بر نام فينيقى آن كه بعل البقاع بوده دلالت دارد » . « 52 » [ 124 ] قرآن رسالت الياس را در سه امر خلاصه مىكند كه عبارت است از :
يكم : دعوت به پرهيزگارى خداى عزّ و جلّ .
«
إِذْ قالَ لِقَوْمِهِ أَ لا تَتَّقُونَ
- به مردم خود گفت : آيا پروا نمىكنيد ؟ » و اين دعوت تمام پيامبران است از قوم خود ، زيرا مشكل حقيقى انسان همان دور شدن از پروردگار خويش و سستى ايمانش نسبت به اوست ، و بشريت براى درمان كجرويها و مشكلات خود هيچ راهى جز ايمان و پرهيزگارى ندارد .
[ 125 ] دوم : براى آن كه انسان به پروردگار خود بپيوندد و پرهيزگار باشد ، واجب است كه بر مشكل شرك چيره شود ، از اين رو مىبينيم الياس در همان حال كه قوم خود را به پرهيزگارى خدا فرا مىخواند به آنان امر مىكند كه با / 276 خداوارههاى دروغين و برساخته مبارزه كنند و بستيزند .
«
أَ تَدْعُونَ بَعْلًا وَ تَذَرُونَ أَحْسَنَ الْخالِقِينَ
- آيا بعل را به خدايى مىخوانيد ، و آن بهترين آفريدگان را وا مىگذاريد ؟ » خلق آفرينش در اين جا ( در كلمهء خالقين ) به معنى انشاء و پديد آوردن از نيستى مطلق به هستى نيست ، بلكه به معنى صناعت و تغيير دادن چيزهاست كه انسان نيز بر بخشى از آن توانايى دارد ، ولى خدا بهترين آفرينندگان ( به معنى صانعان ) است ، پس او به پرستش سزاوارتر است . به نظر مىرسد ذكر صفت «
أَحْسَنَ الْخالِقِينَ
- بهترين آفرينندگان » در اين جا براى آن است كه آن قوم زاد و ولد و نسل را به خداوارهء خود ، بعل نسبت مىدادند ، از اين رو الياس نبى به ايشان فرمان داد كه به سبب اين اعتقاد باطل از خدا پروا كنند و اين خرافات را كه در برابر راه پيشرفت و تكاملشان قرار گرفته به دور افكنند .
هامش
( 52 ) - المنجد ، كتاب الاعلام ، ص 136 ، چاپ 26 ( نامهاى بعل و بعلبك ) .