تفسير هدايت (فارسى) — صفحة 536

/ 546 « وَ تَرَى الْمَلائِكَةَ حَافِّينَ مِنْ حَوْلِ الْعَرْشِ يُسَبِّحُونَ بِحَمْدِ رَبِّهِمْ - و فرشتگان را مىبينى كه گرد عرش خدا حلقه زده‌اند و به ستايش پروردگارشان تسبيح مىگويند ، » و اين منظره از بزرگترين جلوه‌گريهاى قدرت و عظمت خداست ، آن گاه قرآن به پايان دادگاه عادلانهء الهى كه به مقياس حق تكيه دارد اشاره مىكند . « وَ قُضِيَ بَيْنَهُمْ بِالْحَقِّ - ميان آنها نيز به حق داورى گردد . » اهل بهشت هم چنان نعمتهاى خدا را بر خود به ياد مىآورند كه بزرگترين آنها نعمت هدايت در دنيا و نجات از دوزخ در آخرت است ، و پروردگار خود را مىستايند ، و از سوى ديگر عدل خدا بر دوزخيان تجلّى مىكند كه به دوزخ وارد مىشوند در حالى كه به مسئوليّت خود در خصوص اين سرنوشت اعتراف دارند و معترف‌اند كه حكم خدا دربارهء آنها حق و راست است ، پس آنان نيز پروردگارشان را مىستايند . « وَ قِيلَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ - و گفته شود : ستايش از آن خدايى است كه پروردگار جهانيان است . »