و همچنين قسم خوردن به غير خدا و نامهاى خدا مثل : « بجانم قسم » يا قسم به پيامبر اكرم و ائمه اطهار عليهم السّلام ، از محرّمات احرام نيستند .
مسألهء 316 - قسم به خدا در حال احرام در دو صورت مانعى ندارد : اوّل : اينكه براى اثبات حقى يا دفع باطلى ضرورت پيدا كند ، كه به خدا قسم بخورد ، ولى بنابر احتياط اگر سه بار قسم بخورد يك گوسفند كفّاره بدهد . دوم : اينكه به قصد اظهار محبّت نسبت به طرف مقابل و وعده به او و يا تكريم او قسم بخورد ، مثل اينكه بنا دارد بنفع طرف ، كارى انجام دهد و او مىگويد به خدا قسم اين كار را نمىكنى ، پس شخص محرم ميگويد : به خدا قسم مىكنم . و اين قبيل قسم نه جدال است و نه كفّاره دارد .
مسألهء 317 - بنابر مشهور اگر قسم محرم ، راست باشد قسم اول و دوّم او كفّاره ندارد ، و فقط بايد استغفار كند ، و قسم سوّم ، كفّاره آن يك گوسفند است . و اگر قسم او دروغ باشد كفّاره يك قسم يك گوسفند و دو قسم يك گاو و سه قسم يك شتر است .
ولى اثبات تفصيل مزبور در قسم دروغ ، مشكل است ، هرچند تا اندازهاى به احتياط نزديك است . و ظاهرا مقصود از سوّم در هر دو قسم قسم ، رقم سه به بالا است نسبت بموضوع واحد ، به شرط اينكه در بين ، كفّاره نداده باشد . پس در موضوع واحد ، يك قسم و دو قسم راست ، كفّاره ندارد و سه قسم راست به بالا هرچه باشد ، كفّاره آن يك گوسفند است ، و كفّاره يك قسم دروغ يك گوسفند و دو قسم دروغ يك گاو و سه قسم به بالا يك شتر است ، ولى اگر بين قسمها كفّاره گذشته را بدهد و باز بعد از كفّاره نسبت به همان موضوع ، قسم بخورد ، قسم گذشته به حساب نمىآيد و از نو بايد حساب كند . و اگر قسمها نسبت بموضوعهاى مختلف باشد ، هر موضوعى جداگانه بايد حساب شود ، خواه كفّاره
احكام و مناسك حج و عمره (فارسى) — صفحة 109
مساهمون: الشيخ محمد علي الگرامي القمي
ص١٠٩