كافى 1 / 341 از ابو حمزه : « نزد امام جعفر بن محمد ( عليهما السلام ) رفتم و عرض كردم : شما صاحب اين امر هستيد ؟ فرمودند : نه ، گفتم : فرزند شماست ؟ فرمود : نه ، عرضه داشتم : فرزند فرزندتان است ؟ فرمودند : نه ، گفتم : فرزند فرزند فرزند شما ؟ پاسخ منفى دادند ، عرض كردم : او كيست ؟ فرمودند : آن كسى كه زمين را از دادگرى ميآكند ، آنسان كه از بيداد و ستم پر شده است ، و اين پس از فترهاى از امامان است ، ( 1 ) همانگونه كه رسولخدا ( صلى الله عليه وآله ) پس از فترهاى از رسولان ( 2 ) مبعوث شد . » ( 3 )
جريان يافتن سنت تنى چند از پيامبران ( عليهم السلام ) در ولادت و غيبت امام مهدي ( عجل الله تعالى فرجه الشريف )
كمال الدين 1 / 321 از سعيد بن جبير از امام زينالعابدين ( عليه السلام ) روايت ميكند : « در قائمِ ما سنتهايى از پيامبران است ؛ سنتى از پدرمان آدم ، سنتى از نوح ، ابراهيم ، موسي ، عيسي ، ايوب و محمد ( عليهم السلام ) .
از آدم و نوح طول عمر ، از ابراهيم مخفى بودن ولادت و دورى گزينى از مردم ، از موسى هراس و غيبت ، از عيسى اختلاف مردم دربارهى او ، از ايوب فرج و گشايش پس از بلا و از محمد ( صلى الله عليه وآله ) خروج با شمشير . »
همان 1 / 152 و 2 / 340 از عبد الله بن سنان از امام صادق ( عليه السلام ) : « در قائم سنتى از موسى بن عمران است ، عرض كردم : آن سنت چيست ؟ فرمودند : مخفى بودن تولد و غيبت از قوم خويش ، گفتم : موسى چه مقدار از اهل و قوم خود غيبت كرد ؟ فرمودند : بيست و هشت سال . »
همان 2 / 350 از ابو بصير از آن حضرت : « در صاحب اين امر سنتهايى از پيامبران است ؛ سنتى از موسى بن عمران ، عيسي ، يوسف ، و سنتى از محمد ( عليهم السلام ) . سنت از موسى بن عمران
هامش
( 1 ) . دورانى كه امامى ظاهر نباشد ، ر . ك به مرآة العقول 4 / 54 . م
( 2 ) . دورانى كه رسالت گسسته و اوصياء در خفايند ، مأخذ پيشين . م
( 3 ) . مشابه آن عقد الدرر / 158 ، وى پنداشته اين حديث از امامحسين ( عليه السلام ) است ، زيرا از ابا عبد الله ( عليه السلام ) نقل شده ،
و البته اين اشتباه تنها همين يك بار نيست كه از وى سر زده است !