فرهنگ موضوعي احاديث امام مهدي ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 866

مخفى است ، ولى نسبش نه . » كمال الدين 2 / 372 از عبد السلام بن صالح هروى نقل مي‌كند : « از دعبل بن على خزاعى شنيدم : آن قصيده‌ام را كه ابتدايش چنين است براى مولايم امام رضا ( عليه السلام ) خواندم : مدارس آيات خلت من تلاوة و منزل وحى مقفر العرصات خانه‌هايى كه مدارس آيه‌هاى قرآن و فرودگاه وحى بود ، ولى اكنون عرصه‌هاى آن خالى و ويران است . وقتى به اين ابيات رسيدم : خروج إمام لا محالة خارج يقوم على اسم الله و البركات يميز فينا كل حقّ و باطل و يجزى على النعماء و النقمات [ آنچه بدان اميد دارم ] خروج امامى است كه البته خارج خواهد شد ، و به نام خدا و بركات او قيام مي‌كند . در ميان ما هر حق و باطلى را از هم تمييز داده و به نعمت و عقوبت جزا مي‌دهد . امام ( عليه السلام ) گريه‌ى شديدى كردند ، آنگاه سر بر آورده فرمودند : اى خزاعي ! روح القدس بر زبانت به اين دو بيت سخن گفت ، آيا مي‌دانى اين امام كيست ، و چه زمانى قيام مي‌كند ؟ چه زمان ، خبر از وقت است و پدرم از پدرش از پدرانش ( عليهم السلام ) برايم نقل كرد كه به پيامبر ( صلى الله عليه وآله ) گفتند : يا رسول الله ! قائم از فرزندان شما چه زمانى خروج مي‌كند ؟ ايشان فرمودند : مَثَل او مثل قيامت است لا يُجَلِّيهَا لِوَقْتِهَا إِلا هُوَ ثَقُلَتْ فِي السَّمَاوَاتِ وَالأرض لا تَأْتِيكُمْ إِلا بَغْتَةً ، ( 1 ) جز او [ هيچ كس ] آن را به موقع خود آشكار نمي‌گرداند . [ اين حادثه ] بر آسمان‌ها و زمين گران است ، جز ناگهان به شما نمي‌رسد . » همان 2 / 480 از فضال از ايشان روايت مي‌آورد : « گويا شيعيان را به هنگام فقدان سومين فرزندم ( 2 ) مي‌نگرم كه بسان گوسفندان در پى چراگاهند ولى نمي‌يابند ، عرض كردم : اى پسر رسول‌خدا ! علّت چيست ؟ فرمودند : زيرا امامشان غائب مي‌گردد ، از علّت غيبت نيز سؤال