سختگيرى بر عاصيان ، زيرا به حرام نيازى ندارند
محاسن / 87 از امام صادق ( عليه السلام ) : « دو خون در اسلام حلال است ، ولى هيچ كس دربارهى آن دو به حكم خدا حكم نميكند تا آنكه قائم ما قيام كند : زناكار همسر دار را سنگسار ميكند و گردن كسى را كه زكات نميپردازد ميزند . »
درندگان و موذيان آشتى ميكنند و بيآزار ميشوند
المستدرك 4 / 514 از مجاهد از ابن عباس نقل ميكند و صحيح ميشمارد : « مهدى زمين را همان طورى كه از ستم پر شده از داد ميآكند ، چارپايان و درندگان آرام ميشوند ، و زمين پارههاى جگرش را بيرون ميدهد .
گفتم : پارههاى جگر زمين چيست ؟ گفت : چيزهايى مانند اسطوانه از طلا و نقره . »
احتجاج 2 / 290 از زيد بن وهب جهنى نقل ميكند : « هنگامى كه در مدائن امام حسن ( عليه السلام ) را مجروح كردند نزد ايشان كه دردمند بودند آمدم ، عرض كردم : اى پسر پيامبر ! مردم سرگردانند ، رأى شما چيست ؟ فرمودند : به خدا قسم چنين ميبينم كه معاويه براى من بهتر از اين كسانى است كه خود را شيعيان من ميپندارند ، اينان در صدد قتل من بودند ، بار و بنهى مرا غارت كردند و اموالم را گرفتند . . .
عرضه داشتم : اى پسر رسولخدا ! آيا شيعيان خود را بسان گوسفندان بدون چوپان رها ميكنيد ؟ فرمودند : اى برادر جهينه ! چه كنم ، به خدا از مطلبى كه معتمدين برايم آوردهاند آگاهم . اميرالمؤمنين ( عليه السلام ) روزى مرا شادمان ديدند و فرمودند : اى حسن ! آيا شادماني ؟ چگونه خواهى بود آن زمان كه پدرت را كشته بيني ؟ چسان خواهى بود آن هنگام كه بنياميه و امير بزرگ مرى و گشاد معدهى آنان عهدهدار اين امر شوند ؟ همو كه ميخورد و سير نميشود ، و در حالى ميميرد كه نه در آسمان ياورى دارد و نه در زمين عذر پذير . او بر غرب و شرق مستولى ميشود ، بندگان فرمانبردار او ميشوند ، حكومتش طولانى ميگردد ، به روش اهل بدعت و گمراهى رفتار ميكند ، حق و سنت رسولخدا ( صلى الله عليه وآله ) را ميميراند ، اموال را در ميان مواليان خود تقسيم و از كسانى كه بدان شايستهترند منع ميكند ، در حكومت خود مؤمن را