مقصود از روم در احاديث آخرالزمان ، اروپاى شرقى و غربى تا آمريكاست ، اينان روميان و وارثان آن امپراطورى تاريخى هستند . ممكن است توهم شود رومى كه در قرآن آمده غير از اينهاست ، بلكه كسانى مقصودند كه پيامبر ( صلى الله عليه وآله ) و مسلمين با آنان جنگيدند ، همان بيزانسي‌هايى كه پايتخت آنها رم در ايتاليا بود ، بعدها به قسطنطنيه تبديل شد تا آنكه مسلمانان آن را فتح كردند و اسلام بول ناميدند ، همان كه استامبول گويند . اما اين توهم نادرست است ، روم در قرآن اهالى امپراطورى روم يا بيزانس يعنى همان غربيان فعلى هستند . اينان همان دودمان و خطّ امتداد سياسى و فرهنگى آنهايند ، و فرانسه ، انگلستان ، آلمان و ديگر مناطق اجزائى از امپراطورى روم ، و در فرهنگ ، سياست و دين تابع آن بوده‌اند . امپراطوران روم بيزانس در رم و قسطنطنيه در طى دو هزار سال ، از ريشه‌ها و اصول متعدد اروپايى بودند و شايد اكثر آنان هم آلمانى بودند . يونان نيز به قسمتى از امپراطورى روم تبديل شد . و لذاست كه با ضعف اين امپراطوري ، برخى از پادشاهان آلمان و ديگر مناطق ، قيصر ناميده مي‌شوند . با اين حساب رواياتى كه سخن از روم و بنى الاصفر ( 1 ) مي‌راند ، تمامى قبائل و مناطق اروپا را شامل مي‌شود ، همان كسانى كه مسلمانان آنها را فرنگيان ناميدند .