در فصل ياران امام ( عليه السلام ) گذشت كه ايشان نسخه‌ى تورات و انجيل را از غارى در انطاكيه ، كوهى در شام ، كوه فلسطين و درياچه‌ى طبريه بيرون مي‌آورد و بدين وسيله با يهود به احتجاج مي‌پردازد . الفتن 1 / 355 از كعب نقل مي‌كند : « او تابوت سكينه را - كه توراتى كه خداوند بر موسي ( عليه السلام ) فرستاد و انجيلى كه بر عيسي ( عليه السلام ) نازل كرد را در خود دارد - از غارى در انطاكيه بيرون مي‌آورد ، و ميان اهل تورات با تورات و ميان اهل انجيل با آن حكم خواهد كرد . » همان 1 / 357 از همو : « مهدى را مهدى ناميدند ، زيرا به جزوه‌هايى از تورات راهنمايى مي‌كند . او آنها را از كوه‌هاى شام خارج مي‌كند . يهوديان را بدان فرا مي‌خواند ، و جماعت بسيارى بدان اسلام مي‌آورند ، و جماعتى حدود سى هزار نفر را ياد كرد . » ( 1 ) نگارنده : كعب الاحبار نامگذارى حضرت مهدي ( عليه السلام ) را از اين باب مي‌داند كه به جزوه‌هاى از ميان رفته‌ى تورات راهنمايى مي‌كند به گونه‌اى كه گويا در خدمت تورات است ، و گمان مي‌كند سى هزار نفر بدان سبب مسلمان مي‌شوند ! البته شاگردان كعب از او خوش بين ترند ، آنان بر اين باورند كه اكثر يهود توسّط امام ( عليه السلام ) به اسلام مي‌گروند . الفتن 1 / 355 و 360 از سليمان بن عيسى نقل مي‌كند : « به من خبر داده‌اند كه تابوت سكينه به دست مهدى از درياچه‌ى طبريه خارج ، و در بيت‌المقدس مقابل ايشان قرار داده مي‌شود . يهود چون آن را ببينند ، غير از اندكى همه مسلمان شوند . » ( 2 ) سنن بيهقى 9 / 180 : « مجاهد در تفسير اين آيه‌ي : حَتَّى تَضَعَ الْحَرْبُ أَوْزَارَهَا ، ( 3 ) تا در جنگ اسلحه بر زمين گذاشته شود ، گويد : مقصود آن است كه تا زمانى كه عيسى بن مريم فرود مي‌آيد و تمام يهود و نصارى و ديگر اديان مسلمان شوند . گوسفند در كنار گرگ ايمن باشد . هيچ موشى مشكى را پاره نكند ، و عداوت از همه چيز رخت بربندد ، و اين تفوّق اسلام بر تمامى اديان است . »