فرهنگ موضوعي احاديث امام مهدي ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 343

دار امامت خواهند بود ، هيچ يك از ما نيست مگر آنكه [ با شمشير ] به قتل مي‌رسد و يا مسموم مي‌گردد . » همان / 226 از جنادة بن ابى امية روايت مي‌كند : « در آن بيمارى كه امام حسن بن علي ( عليهما السلام ) در آن به شهادت رسيد نزد ايشان رفتم . در حضور آن حضرت طشتى بود كه خون در آن مي‌ريخت ، و جگرش پاره پاره در آن مي‌افتاد . اين به جهت سمّى بود كه معاويه لعنه الله [ توسّط جعده ] به ايشان داده بود . عرضه داشتم : مولاى من ! چرا خود را معالجه نمي‌كنيد ؟ فرمودند : اى بنده‌ى خدا ! با چه چيزى مرگ را علاج كنم ؟ ! من با شنيدن اين مطلب گفتم : إنّا لله وإنّا إليه راجعون . سپس به من رو كردند و فرمودند : به خدا سوگند اين عهد پيامبر خدا ( صلى الله عليه وآله ) با ماست كه يازده ( 1 ) امام از نسل حضرت على و فاطمه ( عليهما السلام ) عهده داران امامت خواهند بود ، و هيچ يك از ما نيست مگر آنكه [ با شمشير ] به قتل مي‌رسد و يا مسموم مي‌گردد . آنگاه طشت را بردند و ايشان تكيه دادند . من گفتم : يابن رسول الله ! مرا موعظه كنيد . ايشان پاسخ مثبت داده فرمودند : براى سفرت آماده باش و توشه را پيش از فرا رسيدن مرگ مهيا ساز ، و بدان كه تو در طلب دنيايى و مرگ به دنبال تو . آگاه باش كه بيش از قُوت خويش مالى را كسب نمي‌كنى مگر آنكه خزانه‌دار آن مال براى ديگران هستي . بدان كه حلال دنيا مورد حساب و كتاب است ، حرام آن عقوبت و مجازات در پى دارد ، شبهات نيز عتاب و سرزنش را . دنيا را بسان مردارى قرار ده و به مقدار كفايت خويش از آن بردار ، كه اگر حلال باشد در آن زهد ورزيده‌اي ، و اگر حرام باشد موجب وزر و وبالت نخواهد بود و گويا از مردار برداشته‌اي ، و اگر [ شبهه ، و موجب ] سرزنش باشد ، آسان است . . . » شيخ صدوق در امالى / 120 و عيون اخبار الرضا ( عليه السلام ) / 1 / 287 از ابا صلت هروى نقل مي‌كند : « از امام رضا ( عليه السلام ) شنيدم كه فرمودند : به خدا قسم هيچ كس از ما نيست مگر آنكه كشته