بصائر الدرجات / 70 از حمران از امام باقر ( عليه السلام ) روايت مي‌كند : « خداوند تبارك و تعالى هنگامى كه مخلوقات را آفريد ، آبى گوارا و آبى شور و تلخ آفريد و آن دو با هم آميختند . آنگاه گِلى از زمين برداشت و به شدّت آن را ماليد . سپس به اصحاب يمين - كه در آن گل به مانند مورچه‌هايى ريز جنبش داشتند - فرمود : با ايمنى به سوى بهشت مي‌رويد ، و به اصحاب شمال كه مي‌جنبيدند فرمود : به سوى آتش مي‌رويد و باكى ندارم . آنگاه صدا زد : أَلَسْتُ بِرَبِّكُمْ قَالُوا بَلَى شَهِدْنَا أَنْ تَقُولُوا يَوْمَ الْقِيَامَةِ إِنَّا كُنَّا عَنْ هَذَا غَافِلِينَ ، ( 1 ) آيا پروردگار شما نيستم ؟ گفتند : چرا ، گواهى داديم ، تا مبادا روز قيامت بگوييد ما از اين [ امر ] غافل بوديم . سپس از پيامبران ميثاق گرفت و فرمود : آيا پروردگارتان نيستم ؟ و اين محمد رسول‌خدا و اين على اميرالمؤمنين ؟ گفتند : آري ، پس آنها به پيامبرى رسيدند . در اين هنگام از پيامبران اولوا العزم ميثاق گرفت و فرمود : بدانيد كه من پروردگارتانم ، محمد رسول من ، على اميرالمؤمنين ، و جانشينان او پس از او واليان امر من و خزانه‌داران دانش منند ، و من به وسيله‌ى مهدى دينم را يارى مي‌كنم ، دولتم را آشكار مي‌سازم ، از دشمنانم انتقام مي‌گيرم و پرستش مي‌شوم - چه مردمان خوش داشته باشند چه نه - ، آنان هم گفتند : اقرار مي‌كنيم و گواهى مي‌دهيم . آدم انكار نكرد ولى [ مانند اولوا العزم نيز ] اقرار ننمود ، از اين رو اين پنج تن صاحبان عزمِ درباره‌ى مهدى شدند ، ولى آدم عزمى بر اين اقرار نداشت ، اين همان سخن خداى عزوجل است كه فرمود : وَلَقَدْ عَهِدْنَا إِلَى آدَمَ مِنْ قَبْلُ فَنَسِي وَلَمْ نَجِدْ لَهُ عَزْماً ، ( 2 ) به يقين پيش از اين با آدم پيمان بستيم ، و [ لى آن را ] فراموش كرد ، و براى او عزمى [ استوار ] نيافتيم . امام ( عليه السلام ) فرمود : مقصود آن است كه آدم ترك آن نمود [ نه آنكه فراموش كرد ، زيرا انبياء فراموشى ندارند ] .