مردمانند . ما از علم خداوند دانستيم و از گفتار راستگويى شنيديم ، پس اگر آثار ما را پيروى نماييد ، به بصيرتهاى ما رهنمون شويد ، و اگر به ما پشت كنيد ، خدا شما را به دست ما - و يا هر چيزى كه بخواهد - هلاك كند .
پرچم حق تنها با ماست ، هركه به دنبال آن بيايد ، بپيوندد ، و هر كه سرپيچى نمايد ، هلاك گردد . خدا فقط به ماست كه زمان تاريك را روشن مينمايد ، و به دست ماست كه انتقام هر مؤمنى را ميگيرد و طوق ذلّت را از گردنهايتان ميگشايد ، و تنها به ما به پايان ميرساند ، نه به شما . »
ابن شعبه حراني ( رحمه الله ) در تحف العقول / 115 قسمتهايى از آن را آورده است : « خداى عزوجل تنها به ما آغاز كرده و به پايان ميبرد . او فقط به ما آنچه را بخواهد ، محو ميكند ، و تنها به ماست كه زمانهى سخت را بر طرف ميكند و باران را فرو ميفرستد . مبادا فريبكار شما را دربارهى خدا بفريبد .
اگر قائم ما قيام كند ، آسمان بارانش را فرو ميفرستد ، زمين گياهش را بيرون ميدهد و كينه از دل بندگان رخت برميبندد . درندگان و چار پايان با يكديگر آشتى ميكنند . چنان ميشود كه زنى ميان عراق و شام راه ميرود و گام خود را تنها بر گياهان ميگذارد ، زنبيل خود را بر سر دارد و هيچ درندهاى در صدد او بر نميآيد ، و او نميهراسد . »
نگارنده : صحيح مسلم 3 / 84 روايت ميكند كه در روزگار آن حضرت ( عجل الله تعالى فرجه الشريف ) بلاد عرب را مراتع و نهرها فرا ميگيرد .
مقصود از جملهى آخر روايت هم آن است كه زنى در بين عراق و شام و حجاز در حالى كه زنبيلش را بر سر دارد راه ميرود و از هيچ چيزى بيم ندارد ، امنيت پايدار و نقل و انتقال آسان است . در اين عبارت امام ( عليه السلام ) با مثالى از دوران مخاطبين مطلب را براى آنان بيان كردند .
خاتم الاوصياء ( عجل الله تعالى فرجه الشريف ) از نسل خاتم الاسباط
امالى طوسى 2 / 113 از امام زين العابدين ( عليه السلام ) نقل ميكند : « در يكى از راههاى مدينه ، پشت سر عمويم امام حسن و پدرم امام حسين ( عليهما السلام ) راه ميرفتم - و اين جريان در همان سالى بود كه عمويم امام حسن ( عليه السلام ) به شهادت رسيدند - . من در آن وقت پسرى نابالغ - و يا نزديك