رجعت كه به اهل‌بيت ( عليهم السلام ) و برخى ديگر اقوام مربوط مي‌شود ، در احاديث به معناى بازگشت از آخرت به دنياست ، و البته ممكن است گاه بر خود ظهور نيز اطلاق شود . من لا يحضره الفقيه 3 / 458 از امام صادق ( عليه السلام ) روايت مي‌كند : « كسى كه به بازگشت ما ايمان ندارد و متعه را حلال نمي‌شمارد از ما نيست . » ( 1 ) شيخ مفيد ( رحمه الله ) در المسائل السروية / 207 پس از نقل مشابه همين روايت مي‌نگارد : « مقصود از اين حديث اعتقادى است كه به آل محمد ( عليهم السلام ) اختصاص دارد ، و آن عبارت است از اينكه خداوند گروهى از امت محمد ( صلى الله عليه وآله ) را بعد از مرگشان و پيش از قيامت زنده مي‌كند ، و اين اعتقاد مختص به خاندان پيامبر ( عليهم السلام ) است . » مرحوم حسن بن سليمان حلى در المحتضر / 12 مي‌نگارد : « شيعيان بر اين مطلب اجماع دارند ، شيخ مفيد و سيد مرتضى اجماع شيعه را بر رجعت جماعتى از مؤمنين از قبرها و پس از مرگ ، به همراه امام مهدي ( عليه السلام ) به هنگام ظهور نقل كرده‌اند . »

اعتقاد به رجعت در ميان اهل‌بيت ( عليهم السلام ) و شيعيان معروف بوده است ، و جرياناتى پيرامون خرده گرفتن مخالفين بر شيعه به جهت اين اعتقاد را نقل كرده‌اند . ( 2 ) الفصول المختارة / 93 جريانى بين سيد حميرى و سوّار قاضى را از قول حرث بن عبيدالله ربعى نقل مي‌كند ، وى گويد : « در مجلس منصور نشسته بودم و سوّار و سيد نيز حضور داشتند ، سيد اين ابيات را مي‌خواند : إن الإله الذي لا شئ يشبهه آتاكم الملك للدنيا وللدين آتاكم الله ملكا لا زوال له حتى يقاد إليكم صاحب الصين و صاحب الهند مأخوذ برمته و صاحب الترك محبوس على هون