علامه حلى رحمه اللَّه در بحث امامت على عليه السلام از ديدگاه قرآن مىنويسد :
چهارمين آيه ، آيه مودّت است ، آن جا كه مىفرمايد :
« قُلْ لاأَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى » .
و وجوب مهرورزى با ايشان مستلزم وجوب اطاعت از ايشان است . « 1 » در جاى ديگر مىفرمايد : « دليل هفتم : آيهء مودّت است كه شأن نزول آن را احمد بن حنبل روايت كرده است . . . .
و به جز على عليه السلام از صحابه و آن سه تن ، دوستى هيچ كس لازم نيست ، پس على والاتر است . پس همو رهبر و امام مىباشد و رويارويى و درگيرى با او هيچ گاه با دوست داشتن او سازگارى ندارد و با انجام دستورات او ، مهرورزى به او صورت مىگيرد . بنابراين ، پيروى و فرمان بردارى از او لازم مىشود كه همان معناى امامت است . « 2 »
3 . دوستى مطلق ( همه جانبه ) باعث برترى در تمام جهات
على عليه السلام كسى است كه دوستى او از همه جهات واجب
هامش
( 1 ) . نهج الحق : 175 .
( 2 ) . منهاج الكرامه : 74 . ( نسخهاى كه در انتهاى جلد دوم منهاج السنه به چاپ رسيده است ) .