خداوند درباره متعه زنان و ازدواج موقّت نيز چنين مىفرمايد :
« . . . فَمَا اسْتَمْتَعْتُمْ بِهِ مِنْهُنَّ فَآتُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ فَريضَةً وَلا جُناحَ عَلَيْكُمْ فيما تَراضَيْتُمْ بِهِ مِنْ بَعْدِ الْفَريضَةِ . . . » ؛ « 1 »
. . . و زنانى را كه ازدواج موقّت مىنماييد واجب است مَهرشان را بپردازيد و گناهى بر شما نيست كه پس از تعيين مَهر ، با يكديگر توافق كنيد ( كه مدت عقد يا مَهر را كم يا زياد نماييد ) . . . .
روشن است كه مسلمانان نيز طبق اين آيهها عمل مىكردند تا اين كه عمر بن خطاب ، پس از گذشت مدتى از خلافتش چنين گفت :
در زمان پيامبر خدا صلى اللَّه عليه وآله دو متعه حلال و معمول بوده و من آنها را ممنوع مىكنم و انجام دهنده آنها را مجازات مىنمايم .
بدين سان ميان مسلمانان اختلاف به وجود آمد . پيروان عمر كه سخنان او را از اصول برمىشمرند ، براى توجيه اين گفته او سرگردان شدند ؛ چرا كه وى به صراحت اعلام مىكند نظر او بر خلاف دستور شارع است ؛ خداوند فرموده . . . اما من مىگويم . . . .
هامش
( 1 ) . سوره نساء : آيه 24 .