و هفتاد تكبير را خواند .
مگر نمىبينى دست مردمان بسيارى در راه خداوند بريده شد و هر كدام فضيلت و مرتبتى داشتند ؛ ولى هنگامى كه يكى از ما ( حضرت جعفر بن ابىطالب عليه السلام ) همانند آنان شد طيار ( پرواز كننده ) در بهشت و صاحب دو بال ناميده شد .
اگر خداوند از خودستايى باز نداشته بود ، فضيلتها و خوبىهاى فراوانى را برمىشمردم كه دلهاى مؤمنان با آنها ، آشناست و در گوش شنوندگان خوش آوا . پس آن چه را كه در آن سودى نيست رها كن ( و آب در غربال مپيماى ) ؛ چرا كه ما ساخته و پرداخته پروردگارمان هستيم و بعد از آن ، مردم همگى ساخته و پروردههاى ما هستند .
و اين كه ما و شما درآميختيم و طرح خويشاوندى ريختيم ، از شما دختر گرفتيم و به شما دختر داديم و مانند همتا و برابر با شما رفتار كرديم ، عزّت و سربلندى ديرين و فضيلتها و سرافرازىهاى پيشين را از ما باز نمىدارد ، در حالى كه شما چنين شأن و مقامى را نداريد . . . .
پس ما يك بار براى خويشاوندى با پيامبر ، به خلافت سزاوارتريم و ديگر بار براى طاعت و فرمانبردارى ( دستور پيامبر در پيروى از ما ) برتريم .
اهل بيت (ع) در نهج البلاغه (فارسى) — صفحة 62
مساهمون: السيد علي الحسيني الميلاني
ص٦٢