همانگونه كه در كتاب النكت الوفيّه آمده است : الموطّأ كتابى كهن و پر خير و بركت است كه نويسنده آن قصد داشت كه احاديث صحيح را در آن گرد آورد ، ولى آنچه در كتابش گرد آورده است از نظر خود مالك صحيح است نه طبق اصطلاح اهل حديث ؛ چرا كه مالك ، مراسيل و بلاغات « 1 » را صحيح مىداند « 2 » .
جلال الدين سيوطى نيز در مورد كتاب الموطّأ اينگونه اظهار نظر مىكند :
خطيب بغدادى و دانشمندان ديگر تصريح كردهاند كه الموطّأ بر همه كتابهاى جوامع و مسانيد تقدّم دارد .
وى سپس مىگويد : بنا بر اين كتاب الموطّأ از نظر رتبه بندى تاريخى بعد از صحيح حاكم نيشابورى است « 3 » .
سيوطى در كتاب تنوير الحوالك در اين زمينه مىنويسد :
ابن حزم در كتاب مراتب ديانت مىنويسد كه رواياتى را كه در كتاب
هامش
( 1 ) مراسيل : جمع مُرسل است و به روايتى مىگويند كه در سلسله سند آن يك يا چند راوى حذف شده باشد .
بلاغات : به رواياتهايى اطلاق مىشود كه به عنوان « بلغنى » آمده باشند .
( 2 ) كشف الظنون : 2 / 1907 .
( 3 ) تدريب الراوى : 1 / 83 .