البته فخر رازى تنها عصمت از معصيت را مطرح مىكند ، اما براى وجوب اطاعت مطلق ، عصمت از سهو و نسيان و خطا نيز لازم است ، زيرا فرقى نمىكند كه معصيت شخص واجب الاطاعه ما را از مسير منحرف سازد يا سهو و نسيان و خطاى وى ؛ در هر صورت نتيجه واحد است ، پس لازم است كه شخص واجب الاطاعه علاوه بر معصيت ، از خطا و سهو و نسيان نيز معصوم باشد .
آيات تأسّى به انبياء
خداى تعالى مىفرمايد :
« قَدْ كانَتْ لَكُمْ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ في إِبْراهيمَ وَالَّذينَ مَعَهُ » ؛ « 1 »
براى شما مؤمنان ، ابراهيم و اصحابش اسوهء نيكو هستند .
و در آيهاى ديگر مىفرمايد :
« لَقَدْ كانَ لَكُمْ في رَسُولِ اللَّه أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ » ؛ « 2 »
البته براى شما در رسول خدا اسوهاى نيكو است .
در اين دو آيه ، اسوه بودن حضرت ابراهيم عليه السلام و پيامبر گرامى اسلام صلى اللَّه عليه وآله به صورت مطلق بيان شده است . اسوه بودن به نحو اطلاق همانند وجوب اطاعتِ مطلق نياز به عصمت دارد .
آياتى كه بر حجيّت پيامبران دلالت مىكنند
خداوند سبحان در سورهء نساء از پيامبران خود ياد مىكند و خطاب به رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله مىفرمايد :
« رُسُلًا مُبَشِّرينَ وَمُنْذِرينَ لِئَلّا يَكُونَ لِلنَّاسِ عَلَى اللَّه حُجَّةٌ بَعْدَ الرُّسُلِ وَكانَ اللَّه
هامش
( 1 ) . سورهء ممتحنه : آيه 4 .
( 2 ) . سورهء احزاب : آيه 21 .