آيهء مباركه : « وَ جَعَلْنا مِنْهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنا لَمَّا صَبَرُوا وَ كانُوا بِآياتِنا يُوقِنُونَ » ؛ « 1 » ما از آنان امامانى قرار داديم كه هدايت كنند به امر ما چون صبر پيشه كردند و به آيات ما يقين داشتند .
نيز شاهد ديگرى بر اين حقيقت است .
بر اساس ظاهر آيه ، امامت از پيش براى امامان هدايتگر جعل شده و سبب جعل اين مقام براى ايشان صبر و يقين آنان بوده است ، در حالى كه امامان الاهى در اين دنيا صبر و يقين خود را به منصه ظهور گزاردهاند .
حضرت صديقه طاهره فاطمه زهرا سلام اللَّه عليها در خطبهء فدكيه ، علم خداوند به عمل بندگان و علم او به آينده را سبب همين گزينش مىداند . « 2 » پس معلوم مىشود كه خداوند به علم سابق خويش از يقين و شكيبايى ايشان در دنيا آگاه بوده و به همين جهت از پيش مقام امامت و هدايت امت را براى ايشان جعل كرده است ، چنان كه اگر معلمى در ابتداى امر استعداد شاگردى را كشف كند و يقين داشته باشد كه وى در امتحانات آخر سال قبول خواهد شد ، همان وقت به او نمرهء قبولى مىدهد و او را به مرتبهء بالاتر منتقل مىكند . پس موفّقيّت اين شاگرد به اختيار خود است ؛ امّا كسى كه رتبهء او را ارتقا داد معلمش بوده است .
آيهء پنجم : « اهل ذكر »
« فَسْئَلُوا أَهْلَ الذِّكْرِ إِنْ كُنْتُمْ لاتَعْلَمُونَ » ؛ « 3 »
اگر نمىدانيد از اهل ذكر سؤال كنيد .
اين آيه نيز بر عصمت دلالت مىكند . در اين آيه به « سؤال » از « اهل ذكر » امر شده
هامش
( 1 ) . سورهء سجده : آيه 74 .
( 2 ) . ر . ك : بلاغات النساء : 15 .
( 3 ) . سورهء نحل : آيه 43 و سورهء انبياء : آيه 7 .