مهر چيز ديگرى را به شوهر او ببخشد كه او را طلاق دهد وكيل بايد به جاى كلمه ( مهرها ) آن چيز را بگويد مثلًا اگر صدهزار تومان داده ، بايد بگويد : بَذَلْتُ مِأَةَ الف تُومان . سپس از طرف شوهر قبول كند و بگويد قبلت ذلك بعداً بگويد زوجة موكّلى خلعتها على ما بذلت هي طالق .
طلاق مُبارات
( مسأله 2171 ) اگر زن و شوهر يكديگر را نخواهند و زن مالى به مرد بدهد كه او را طلاق دهد آن طلاق را مبارات گويند .
( مسأله 2172 ) اگر شوهر بخواهد صيغه مبارات را بخواند چنانچه مثلًا اسم زن فاطمه باشد ، بايد بگويد : بارَأْتُ زَوْجَتِى فاطِمَةَ عَلى مَهْرِها فَهِىَ طالِق . يعنى از زنم فاطمه در مقابل مهر او جدا شدم پس او رهاست ، و اگر ديگرى را وكيل كند وكيل بايد بگويد : بارَأْتُ زَوْجَةُ مُوَكِّلِى فاطِمَةَ عَلى مَهْرِها فَهِىَ طالِق . و در هر دو صورت اگر به جاى كلمه ( على مهرها ) « لمهرها » بگويد ، اشكال ندارد .
( مسأله 2173 ) صيغه طلاق خلع و مبارات بايد به عربى صحيح خوانده شود ولى اگر زن براى آن كه مال خود را به شوهر ببخشد مثلًا به فارسى بگويد براى طلاق ، فلان مال را به تو بخشيدم اشكال ندارد .
( مسأله 2174 ) اگر زن در بين عده طلاق خلع ، يا مبارات از بخشش خود برگردد ، شوهر مىتواند رجوع كند و بدون عقد دوباره او را زن خود قرار دهد .
( مسأله 2175 ) مالى را كه شوهر براى طلاق مبارات مىگيرد ، بايد بيشتر از مهر نباشد ، ولى در طلاق خلع اگر بيشتر باشد ، اشكال ندارد .
احكام متفرّقه طلاق
( مسأله 2176 ) اگر با زن نامحرمى به گمان اين كه عيال خود او است ، نزديكى كند ، چه زن بداند كه او شوهرش نيست ، يا گمان كند شوهرش مىباشد ، بايد عده نگهدارد .