احكام وقت نماز
( مسأله 633 ) موقعى انسان مىتواند مشغول نماز شود ، كه يقين كند وقت داخل شده است ، يا يك مرد عادل به داخل شدن وقت خبر دهد . يا خود اطمينان به دخول وقت پيدا كند .
( مسأله 634 ) در اعذار خاصّه مانند نابينا و كسى كه در زندان است و مانند اينها بنابر احتياط واجب بايد تا اطمينان به داخل شدن وقت نكنند مشغول نماز نشوند ولى در اعذار همگانى مانند ابر يا غبار و مانند اينها كه براى همه مانع از يقين كردن است ، نتواند در اول وقت نماز ، به داخل شدن وقت يقين كند ، چنانچه گمان قوى داشته باشد كه وقت داخل شده ، مىتواند مشغول نماز شود .
( مسأله 635 ) اگر يك مرد عادل به داخل شدن وقت خبر دهد ، يا انسان يقين كند كه وقت نماز شده و مشغول نماز شود و در بين نماز بفهمد كه هنوز وقت داخل نشده ، نماز او باطل است . و همچنين است اگر بعد از نماز بفهمد كه تمام نماز را پيش از وقت خوانده ، ولى اگر در بين نماز بفهمد وقت داخل شده ، يا بعد از نماز بفهمد كه در بين نماز وقت داخل شده ، نماز او صحيح است .
( مسأله 636 ) اگر يقين كند وقت داخل شده و مشغول نماز شود و در بين نماز شك كند كه وقت داخل شده يا نه ، نماز او باطل است ولى اگر در بين نماز يقين داشته باشد كه وقت شده ، و شك كند كه آنچه از نماز خوانده در وقت بوده يا نه نمازش صحيح است .
( مسأله 637 ) كسى كه به اندازه خواندن يك ركعت نماز وقت دارد ، بايد نماز را به نيت اداء بخواند ، ولى نبايد عمداً نماز را تا اين وقت تأخير بيندازد .
( مسأله 638 ) هرگاه انسان عذرى دارد كه اگر بخواهد در اول وقت نماز بخواند ؛ مثلا ناچار است با تيمم يا با لباس نجس نماز بخواند ، اگر يقين يا اطمينان دارد كه عذر او تا آخر وقت باقى است مىتواند در اول وقت نماز بخواند ، و اگر يقين يا اطمينان دارد كه عذر او پيش از پايان يافتن وقت مرتفع مىشود بايد صبر كند . و اگر هيچيك از دو طرف روشن نشد ، احتياط