چرا زيارت عاشورا در مجامع حديثى شيعى ذكر نشده است ؟
مجامع حديثى شيعه به عنوان منابع مورد مراجعهى كليهى افراد ، حتى عامه بوده است و مبناى محدثان ، بزرگ اجتناب از ذكر احاديثى بوده كه با تقيه سازگارى ندارد ( با توجه به اينكه شيعه همواره در فشار حكام جور بوده ) از اين رو مشاهده مىشود كه اين زيارت شريفه در منابع حديثى ذكر نشده است و به ذكر زيارت عاشورا در كتب ادعيه كه فقط مورد مراجعه شيعه بوده اكتفا نمودهاند ، پس عدم ذكر زيارت عاشورا در منابع اوليهى شيعه ، حاكى از آن نيست كه اين زيارت قبلًا نبوده و بعداً پديدار گشته است ؛ بلكه دستگاه ظلم بعد از رحلت رسول خدا صلى الله عليه و آله با تكيه بر اريكهى قدرت ، قرنها نگذاشت شيعه به راحتى رأى و معتقدات خود را منتشر كنند و كتابخانههاى شيعى بارها به واسطهى مخالفين مورد هجوم قرار گرفته و به آتش كشيده شد . به همين جهت علماى بزرگ با تلاش بى وقفه و تحمل مشقات آن زمان ( كه همواره در دوران متعدد ، تقيه را پيشهى كار خود قرار داده بودند ) توانستند اثرى را جهت حفظ مبانى حديثى شيعه تدوين نمايند ، كه اولين آنها 400 اثرى بود كه به اصول اربعمائه معروف گرديد . اين مجموعه توسط اصحاب ائمه عليهم السلام تدوين شد و حاوى كلمات ائمه عليهم السلام در موضوعات مختلف بوده است كه به مرور زمان ، و هجوم به منابع غنى شيعى ، اكثر آنها از بين رفتهاند ، و آنچه كه امروزه از اصول اربعمائه باقى مانده است بيش از 16 اصل نمىباشد ، كه مرحوم محدث نورى رحمه الله در خاتمهى كتاب مستدرك الوسائل ذكر نمودهاند . سپس با
زيارت عاشورا فراتر از شبهه (فارسى) — صفحة 463
مساهمون: الميرزا جواد التبريزي
ص٤٦٣