مىباشد و كسانى كه امين تو مىباشند و در درگاه تو از درجه و مقامى بس و الا كه ويژهء آنان ساختهاى ، برخوردارند ؛ امّا غاصبان اين مقام را از آنان ربودند و تويى تقدير كننده . . . - تا آنكه فرموده است : تا اينكه ( بر اثر غصب خلافت ) برگزيدگان و جانشينان تو به ظاهر شكست خوردند و حقوقشان به يغما رفت و مىديدند كه حكم تو تبديل شده . . . - تا اينكه فرموده : بارالها ! دشمنان ايشان را از پيشينيان و آيندگان و هركس كه از كردار آنان خشنود است و پيروان و حاميانشان همه را لعنت كن ( از رحمت خود محرومشان بدار ) و آنها را به عذاب دردناكى معذّب فرما . . . » .
« عن داود الرقى قال : كنت عند أبى عبداللَّه عليه السلام إذا استسقى الماء فلما شربه رأيته قد استعبر واغرورقت عيناه بدموعه ثم قال لى : يا داود لعن اللَّه قاتل الحسين عليه السلام و ما من عبد شرب الماء فذكر الحسين عليه السلام وأهل بيته ولعن قاتله إلا كتب اللَّه عز وجل له مائة ألف حسنة وحط عنه مائة ألف سيئة و رفع له مائة ألف درجة وكأنما أعتق مائة ألف نسمة وحشره اللَّه عز وجل يوم القيامة ثلج الفؤاد « 1 » ؛
شيخ كلينى رحمه الله از داود رِقّى روايت كرده كه گفت : در خدمت امام صادق عليه السلام بودم ، حضرت آب خواست ، چون آشاميد ، اشك در حدقهء چشمانش موج زد و گريست و فرمود : اى داود ! خدا لعنت كند كشندهء حسين عليه السلام را ؛ ياد مصيبتهاى حسين عليه السلام چه قدر زندگى را تلخ و ناگوار
هامش
( 1 ) - الكافى ، ج 6 ، ص 391 ، ح 6 ؛ وسائل الشيعه ، ج 25 ، ص 272 ، ح 1 ؛ بحارالانوار ، ج 63 ، ص 464 .