و در قرآن هيچ موردى وجود ندارد كه از لعن نهى شده باشد ، در حالى كه از سب نهى شده است ؛ آنجا كه مىفرمايد :
« « وَ لا تَسُبُّوا الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ فَيَسُبُّوا اللَّهَ عَدْواً » ؛
« 1 » و شما مؤمنان به آنان كه غير خدا را مىخوانند دشنام مىدهيد تا مبادا آنان هم از روى دشمنى و جهالت خدا را دشنام دهند » .
همچنين با مراجعه به سنت نبوى پى مىبريم كه پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله تعبير « لعن » و مشتقات آن را در موارد بسيارى ، به كار برده است ؛ نهىهايى كه به خاطر نافرمانى بعضى از صحابه با غضب شديد همراه بوده است ؛ كه به بيش از سيصد مورد ثبت شده است . « 2 » پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود : « خدا لعنت كند شراب ، شرابخوار ، ساقى ، بايع و مشترى آن را » « 3 » و نيز فرمود : « خدا لعنت كند رشوه دهنده و رشوه گيرنده را در قضاوت » « 4 » و نيز فرمود : خدا لعنت كند ربا و گيرنده و دهنده و نويسنده و شاهد و . . . آن را » . « 5 » و . . .
لعن از ديدگاه قرآن
با مراجعه به قرآن كريم پى مىبريم كه خداوند متعال لعن را در چهار مورد به كار برده است :
هامش
( 1 ) - انعام ، آيهء 108 .
( 2 ) - موسوعه اطراف الحديث النبوى ، ج 6 ، ص 594 - 606 .
( 3 ) - سنن ابى داود ، ج 3 ، ص 324 .
( 4 ) - مسند احمد ، ج 2 ، ص 387 .
( 5 ) - الجامع الصغير ، ج 2 ، ص 406 .