تعريف لعن
ابن منظور در تعريف لعن مىگويد : لعن : «
الابعاد والطرد من الخير ؛ « 1 »
يعنى : لعن به معناى دور كردن و طرد از خير است » ، و به تعبير واضحتر دعا كردن براى اينكه خداوند رحمت خود را از كسى بردارد .
راغب اصفهانى مىگويد : « لعن به معناى طرد و دور كردن با غضب است . لعن اگر از جانب خدا باشد در آخرت به معناى عقوبت و در دنيا به معناى انقطاع از قبول رحمت و توفيق است . و اگر از انسان باشد به معناى دعا و نفرين و درخواست بر ضرر غير است » . « 2 » طريحى مىگويد : « لعن به معناى طرد از رحمت است » . « 3 » ابن اثير مىگويد : « اصل لعن به معناى طرد و دور كردن از خداست .
و از خلق به معناى سبّ و نفرين است » . « 4 » خداوند متعال در قرآن كريم 37 بار « لعن » را با انتساب به خودش و نيز يك بار با انتساب به مردم به كار برده است . و اين حدّ به كار بردن اين واژه في حد ذاته دليل بر مشروعيت لعن از حيث اصل اولى است .
هامش
( 1 ) - لسان العرب ، ج 13 ، ص 387 .
( 2 ) - مفردات راغب ، ص 471 .
( 3 ) - مجمع البحرين ، ج 6 ، ص 309 .
( 4 ) - النهايه ، ج 4 ، ص 330 .