الراشدين صلوات اللَّه عليهم ، قال : قلت : جعلت فداك فما لمن كان في بعد البلاد وأقاصيها و لم يمكنه المصير إليه في ذلك اليوم ؟ . . . »
« 1 » . . . تا آخرحديث
هركه زيارت كند امام حسين عليه السلام را در كربلا در روز عاشورا و آن روز گريان بماند ، در روز قيامت خداوند را در حالى ملاقات مىكند كه به ثواب هزار هزار حج ، هزار هزار عمره و هزار هزار غزوه رسيده است و ثواب هر حج ، هر عمره و هر غزوه مثل ثواب كسى است كه حج كند ، عمره كند و جنگ كند در ركاب رسول خدا صلى الله عليه و آله و ائمهء معصومين عليهم السلام .
مالك جهنى مىگويد ، به امام باقر عليه السلام عرض كردم : فدايتان شوم ! اگر كسى از كربلا دور بود و ممكن نبود در روز عاشورا خود را به كربلا برساند ، چه عملى انجام دهد ؟
امام عليه السلام فرمود : روز عاشورا به بيابان برو يا بر بلندى خانهات قرار گير و به سوى سيدالشهدا عليه السلام اشاره كن و آنچه كه به نظرت مىرسد از دعا ( مراد ، دعا عليه قاتلان حضرت ) بر قاتلان حضرت امام حسين عليه السلام بخوان و بعد از آن دو ركعت نماز نزديك ظهر ، قبل از زوال به جاى آور و سپس ندبه و گريه كن و ديگران را به گريه امر نما . در حالى كه اظهار
هامش
- خردمندان ، قلم را به قدر كافى پيرامون آن به گردش درآورم » .
علامهء بزرگوار ، سرانجام در 27 رمضان 1110 هجرى قمرى ، در زمان شاه سلطان حسين صفوى و در سن هفتاد و سه سالگى در اصفهان درگذشت و در « جامع عتيق » اصفهان ، در جوار مرقد پدر بزرگوارش ، جايى كه امروزه « بقعهء مجلسى » خوانده مىشود ، به خاك سپرده شد .
( 1 ) - بحارالانوار ، ج 98 ، ص 290 .