اكنون اين سؤال مطرح است كه مقصود از اينكه فرموده ، مبدأ پيدايش انسان باشد ؛ يعنى چه با توجه به اينكه مضغه و علقه ، بلكه حتى نطفه هم مبدأ پيدايش انسان مىباشد ، پس مراد از صدق ولادت چيست ؟ چه وقتى صدق ولادت مىشود و چه وقتى نمىشود ؟
بسمه تعالى : مراد آن است كه نطفه بعد از آنكه منعقد شد به شكلى باشد كه اگر در رحم باقى بماند ، رشد نموده و به تدريج انسان مىگردد و در مواردى كه آنچه خارج شده ، قطعههاى كوچكى باشد ، صدق ولادت نمىشود ، والله العالم .
سؤال ( 180 ) در استفتائات سابقه فرمودهايد كه اگر فرزند از مجراى طبيعى خارج نشود ، خونى كه از زن خارج مىشود ، نفاس نمىباشد . آيا فتواى مرحوم آقاى خوئى ( قدس سرّه ) هم همين است ؟
بسمه تعالى : در فرض مذكور در مسئله اگر خون خارج شده ، در ايام حيض بوده و يا اينكه واجد صفات حيض باشد ، محكوم به حيض مىباشد و فتواى مرحوم خوئى ( قدس سرّه ) هم همين است ، والله العالم .
سؤال ( 181 ) در صورتى كه فقط خون داراى يكى از صفات حيض مانند غلظت باشد يا اينكه داراى دو صفت باشد ، آيا مجرد دارا بودن يك يا دو صفت در حيض بودن آن كافى است ؟
بسمه تعالى : اگر خون ديده شده قرمز بوده و بين آن و حيض قبلى لا اقل ده روز فاصله شده باشد و سه روز به شكل مستمر خارج شود ، محكوم به حيض مىگردد ، والله العالم .
احكام شرعى بانوان (فارسى) — صفحة 83
مساهمون: الميرزا جواد التبريزي
ص٨٣