( مسأله 408 ) كسى كه از روى نادانى و يا فراموشى در پوشش بدن كوتاهى كند و در اثناى نماز متوجّه شود ، پس اگر در آن لحظه خود را پوشيده بيابد ، نمازش صحيح است . ولى اگر در لحظه توجّه پوشيده نباشد بنابر احتياط واجب بايد نمازش رااز سر بگيرد .
( مسأله 409 ) اگر كسى بعد از فراغت از نماز متوجّه شود كه در پوشش بدن كوتاهى شده ، نمازش صحيح است و اعاده ندارد .
( مسأله 410 ) لباس نمازگزار شش شرط دارد :
اوّل : پاك باشد
، به شرحى كه در مبحث نجاسات بيان شد .
دوّم : مباح باشد .
( مسأله 411 ) اگر لباس نمازگزار غصبى باشد و افعال نمازگزار مثل نشستن ، برخاستن و خم شدن ، تصرّف در آن محسوب شود ، به اين معنى كه با حركت او آن نيز حركت كند ، نمازش باطل است .
سوّم : ميته نباشد .
( مسأله 412 ) بنابر احتياط واجب لباس نمازگزار بايد از ميته حتى ميته پاك نيز نباشد از امثال پوست مار كه پاك است هم نباشد .
چهارم : از اجزاى حيوان حرام گوشت نباشد .
( مسأله 413 ) بنابر احتياط واجب ، بايد اجزاى حيوان حرام گوشتى كه خون جهنده ندارد ، نيز جزء لباس و يا همراه نمازگزار نباشد .
پنجم : طلا نباشد ، در مورد مردان .
( مسأله 414 ) پوشيدن لباس طلا باف و يا مثل انگشتر طلا براى مردان مطلقا حرام است اگر چه در حال نماز هم نباشد و اگر با آن نماز بخوانند نمازشان باطل مىشود .
( مسأله 415 ) بنابر احتياط واجب مردان در غير پوشيدنى نيز نبايد با طلا زينت كنند ، مانند نشان و مدال طلا ، و نبايد با آنها نماز بخوانند .