احتياط واجب از آنها اشارهاى كه بر نذر و قسم دلالت كند ، كفايت مىكند .
( مسأله 1879 ) اگر انسان چيزى را در دلش با خداوند متعال عهد ببندد ، بنابر احتياط واجب بايد به آن وفا كند ، اگرچه بر زبان جارى نكرده باشد .
متعلَّق نذر و عهد و قسم
( مسأله 1880 ) متعلّق نذر و سوگند بايد رُحجان شرعى داشته باشد ، يعنى از موارد اطاعت پروردگار به شمار آيد ، از قبيل : انجام واجبات يا مستحبّات ، ترك محرّمات يا مكروهات . و لذا براى ترك واجب ، ترك مستحب ، انجام حرام ، انجاممكروه ؛ نذر ، عهد يا سوگند منعقد نمىشود اگر چه در متعلق عهد بنابر احتياط واجب رجحان شرعى معتبر نيست .
( مسأله 1881 ) بايد متعلق نذر و قسم ، در زمان عمل به آن در توان انسان باشد ، پس اگر در توان او نباشد ، منعقد نمىشود .
( مسأله 1882 ) اگر كسى نذر كرده كه روز معينى را روزه بگيرد ، تصادفا آن روز مسافر بود ، يا آن روز مصادف با روز عيد قربان شد ، و يا با روزهاى تشريق - در مورد كسى كه در منى است - مصادف شد ، بايد قضاى آن روز را به جا آورد ، همچنينبقيّه عذرها بنابر احتياط واجب .
( مسأله 1883 ) اگر كسى بگويد : ترا به خدا چنين كارى را انجام بده ، يا ترا به خدا قسم مىدهم كه اين كار را انجام بدهى ، براى طرف مقابل الزام آور نيست ، و براى قسم دهنده لازم نيست كه او را به آن كار وادار كند ، و اگر آن كار را انجام ندهدبه هيچكدام كفّاره واجب نمىشود . در نذر و عهد نيز همين حكم جارى است .
( مسأله 1884 ) اگر نذر ، عهد يا قسم را بر معصيت و يا كار مكروهى مشروط كند ، اگر براى شكرانه آن باشد ، منعقد نمىشود ، ولى اگر براى خويشتن دارى باشد ، منعقد مىشود .