هر زبان كه باشد منعقد مىشود .
( مسأله 1872 ) سوگند به چيزى جز خداوند منّان ، اگرچه مقام بسيار والائى داشته باشد ، مانند قرآن كريم ، كعبه معظمه ، پيامبران ، امامان و اولياى پروردگار ، منعقد نمىشود . ولى شايسته است كه حريم آنها رعايت شود ، كه اگر انسان به آنهاقسم بخورد و انجام ندهد ، موجب هتك حرمت آنها مىشود ، و ممكن است از اين جهت حرام باشد . اگرچه مستلزم كفّاره نباشد .
( مسأله 1873 ) بنابر احتياط واجب قسم خوردن به برائت از دين اسلام ، و گفتن اينكه اگر چنين باشد من يهودى هستم ، نصرانى هستم ، و امثال اين تعبيرها ، حرام مىباشد .
( مسأله 1874 ) كفّاره قسم سير كردن 10 فقير است و بايد به هر فقير يك مُدّ طعام داده شود .
( مسأله 1875 ) در انعقاد نذر شرط است كه مورد نذر را براى خداوند متعال قرار دهد ، مثلًا بگويد : « لِلَّهِ تعالى عَلَىَّ كذا » ، « عَلَىَّ لِلّهِ كذا » ، « لك يا ربِّ علىَّ كذا » ، « نذرتُ لِلّهِ عَلَىَّ كذا » و امثال اينها . پس حتما بايد براى خدا باشد ، وليشرط نيست كه به لفظ جلاله ( اللّه ) باشد ، بلكه با هر تعبيرى كه بر ذات اقدس الهى دلالت كند ، منعقد مىشود .
( مسأله 1876 ) اگر انسان چيزى را بر عهده خود مقرّر نموده ، اگرچه نام خدا را بر زبان نياورده باشد ، بهتر است كه آن را انجام دهد ، بويژه اگر آن را در مقابل بر آورده شدن حاجتى مقرّر نموده باشد .
( مسأله 1877 ) در عهد هر لفظى كه به پيمان بستن با خدا دلالت كند ، كفايت مىكند ، مثل اينكه بگويد : « عاهدتُ اللّهَ » ، « عَلى عَهْدِ اللّهِ » ، « عاهدتُكَ يا ربِّ » و امثال اينها .
( مسأله 1878 ) در نذر و قسم تلفّظ شرط است و انجام دادن آن در دل كفايت نمىكند ، مگر در مورد كسى كه قدرت بر تلفّظ ندارد ، مثل لال و امثال آن ، كه بنابر
منتخب المسائل (فارسى) — صفحة 390
مساهمون: السيد محمد سعيد الحكيم
ص٣٩٠