هر وقت نياز به غذا پيدا كند ، فقط از پستان او شير بخورد ، از پستان ديگرى شير نخورد و غذاى ديگر نيز نخورد .
3 ) آن مقدار از پستان يك زن شير بخورد كه گوشت و استخوانش با شير او استحكام پيدا كند ، و به صورت محسوس با شير او رشد و نموّ كند . اگرچه در ميان آنها غذاى ديگرى هم بخورد ، يا از پستان زن ديگرى هم شير بخورد . مگر اينكه بهقدرى فاصله بيفتد كه رشد و نمو كودك عرفا به شير آن زن مستند نباشد .
4 - شير خوردن از پستان يك زن باشد ، پس اگر بچهاى آن مقدار لازم را از پستان دو زن بخورد نشر حرمت نمىكند ، اگرچه هر دو يك شوهر داشته باشند و شير هر دو زن مربوط به يك شوهر باشد . حتى نسبت به آن مرد نيز محرميّت ايجادنمىشود .
5 - بايد شير مربوط به زايمان باشد ، پس اگر از پستان زنى بدون زايمان شير جارى شود ، اين شير نشر حرمت نمىكند .
( مسأله 1633 ) در مورد نشر حرمت كردن شير مربوط به زايمانى كه از راه نامشروع نطفهاش منعقد شود ، اشكال هست .
6 - شير خوردن پيش از رسيدن كودك به دو سالگى باشد .
( مسأله 1634 ) بنابر احتياط واجب بايد از زايمان آن زن نيز دو سال نگذشته باشد و كودك قبلًا از شير گرفته نشده باشد .
( مسأله 1635 ) اگر بچّهاى با شرايط ياد شده از پستان زنى شير بخورد ، فرزند آن زن و فرزندِ شوهر او ( صاحب شير ) به شمار مىآيد و همه احكام پدر و مادر واقعى ( نَسَبى ) براى آنها حاصل مىشود .
( مسأله 1636 ) فرزندان زنِ شيرده و فرزندان شوهرش ، برادران و خواهرانِ شيرخوار ؛ پدران و مادرانشان ، پدربزرگ و مادربزرگ او ؛ برادران و خواهرانشان نيز عموها و عمّهها ، دايىها و خالههاى او به حساب مىآيند ؛ و هكذا .
منتخب المسائل (فارسى) — صفحة 346
مساهمون: السيد محمد سعيد الحكيم
ص٣٤٦