نوشته و يا هر كار ديگرى كه بر انشاى وصيّت دلالت كند ، كفايت مىكند .
( مسأله 1509 ) اگر در وصيّت عهدى چيزى را به ديگرى محول كند ، انجام دادن آن بر او واجب نمىشود ، چه اين وصيّت به سود او باشد ، يا به ضرر او پس اگر وصيّت كند خانهاش را به كسى بدهند ، واجب نيست كه او بپذيرد ، يا وصيّت كندكه از طرف او حج يا عمرهاى را به جا آورد ، بر او واجب نمىشود .
( مسأله 1510 ) اگر چيزى از واجبات تجهيز جنازهاش را بر كسى وصيّت كند ، مثلًا وصيّت كند فلانى بر جنازهاش نماز بخواند ، احتياط واجب آن است كه با اذن ولى آن را انجام دهد ، مگر اينكه بر او مشقّت داشته باشد .
( مسأله 1511 ) اگر انسان به كسى بگويد كه : به من وصيّت نكن ، يا بگويد : اگر به من وصيّت كنى من نمىپذيرم ، ولى او اعتنا نكند و او را وصى خود قرار دهد ، او مجبور نيست كه آن را بپذيرد و مكلّف نيست كه يك بار ديگر به او اطّلاع دهد كهبر مقتضاى وصايت عمل نخواهد كرد .
( مسأله 1512 ) اگر پدرى از فرزندش بخواهد كه وصايت او را بپذيرد ، فرزند حق ندارد كه از آن سر باز زند ، ولى اگر پدرى بر فرزند خود وصيّت كند ، ولى از او نخواهد كه آن را رد نكند ، او نيز همانند ديگران حق دارد از پذيرش آن امتناع كند .
احكام وصيّت كننده و وصيّت شونده
( مسأله 1513 ) در وصيّت كننده شرايطى لازم است كه از آن جمله :
1 ) بلوغ ، كه وصيّت كودك خردسال نافذ نيست ، ولى بچهاى كه به ده سالگى رسيده ، اگر عاقل باشد و وصيّتش در راه امور خيريّه باشد ، نافذ مىباشد .
2 ) عقل ، پس وصيّت ديوانه و مست و امثال آنها در حالى كه عقل خود را از دست دادهاند ، نافذ نيست .
3 ) اختيار ، و وصيّت كسى كه او را مجبور كرده باشند ، نافذ نيست .