احكام رهن
رهن قراردادى است كه بر اساس آن ، مالى در مقابل بدهى « گرو » نهاده مىشود ، تا اگر بدهكار به موقع بدهى خود را پرداخت نكند ، طلبكار بتواند آن را بفروشد و طلب خودش را وصول نمايد .
( مسأله 1350 ) براى تحقق يافتن رهن لازم است كه گروگذار به مضمون آن ملتزم شود و گرو گيرنده نيز آن را قبول كند . مثلًا گروگذار بگويد : من اين فرش را در نزد تو گرو مىگذارم تا در مقابل بدهىام گرو باشد . گرو گيرنده نيز بگويد : قبولكردم .
( مسأله 1351 ) براى قرارداد رهن هر چيزى از قول يا فعل كه بر آن دلالت كند كافى است .
( مسأله 1352 ) هر يك از طرفين رهن ، يعنى گروگذار و گرو گيرنده ، بايد بالغ و عاقل باشند و مجبور نباشند .
( مسأله 1353 ) لازم نيست كه گروگذار بدهكار باشد ، بلكه هر انسان ديگرى مىتواند مالش را در مقابل بدهى مسلمانى گرو بگذارد .
( مسأله 1354 ) به محض توافق طرفين ( گروگذار و گرو گيرنده ) رهن تحقق مىيابد و الزامى مىشود . و تحقق و لزوم آن مشروط به قبض كردن گرو نمىباشد .
( مسأله 1355 ) رهن عقد لازم است و فسخ يكجانبه آن جايز نيست .
( مسأله 1356 ) در چند مورد رهن فسخ مىشود :