امر به معروف و نهى از منكر از بزرگترين واجبات دينى هستند كه به وسيله آنها جامعه بشرى اصلاح مىشود ، فساد از ريشه و بن كنده مىشود و تباهى از جامعه رخت برمىبندد ، چنان كه خداوند متعال فرموده است :
« كُنْتُمْ خَيْرَ امَّةٍ اخْرِجَتْ لِلنّاسِ تَأْمُرُونَ بِالْمعْرُوفِ وَ تَنْهَوْنَ عَنِ الْمنْكَرِ » « 1 »
« شما بهترين امّتى هستيد كه براى مردم پديد آمدهايد ، كه به معروف ( نيكى ) امر مىكنيد و از منكر ( بدى ) باز مىداريد »
امر به معروف و نهى از منكر و شرايط وجوب آن
( مسأله 974 ) امر به معروف و نهى از منكر دو مرحله دارد :
اوّل : مرحله قلبى
، يعنى هر فرد با ايمان بايد با « معروف » آشنا باشد ، با آن انس بگيرد و خود را با آن تطبيق دهد و « منكر » را تشخيص دهد و از آن متنفّر باشد و در دلش از آن بيزارى بجويد . و اين همان انكار قلبى منكر است كه بر همگان واجباست و وجوب آن به هيچ مقدمهاى جز شناخت معروف و منكر مشروط نيست .
( مسأله 975 ) امر به معروف و نهى از منكر به صنف خاصّى - چون روحانيان - اختصاص ندارد ، بلكه بر فرد فرد امّت لازم است كه وظيفه خود را در رابطه با اين فريضه الهى انجام دهند .
هامش
( 1 ) آل عمران آيهى 110 .